Loïs Lane zaterdag in Van popster tot operaster

Tekst: Ella Weisbrod

En tijdens het wiegende gondellied zullen deze bekende popsterren zich als verrassende operasterren presenteren. Van popster tot operaster, een Engels format, staat in het teken van het werk van de organisatie voor ontwikkelingssamenwerking Oxfam Novib. Presentator Ernst Daniël Smid bracht speciaal daarvoor samen met zijn dochter een bezoek aan Niger, waar ze werden geraakt door de nood van de bevolking. Zes gerenommeerde Nederlandse popartiesten, onder wie Monique en Suzanne Klemann, zullen een stuk uit het operarepertoire ten gehore brengen, dat wordt beoordeeld door een jury van operakenners en professionals uit de klassieke muziek. Slechts één deelnemer kan de titel Operaster winnen. Wie zal dat worden? Maar deze avond vol muziek en spanning heeft nog een ander bijzonder doel: minimaal vierduizend nieuwe donateurs werven voor Oxfam Novib. Aan de zusjes Klemann zal het niet liggen.

Vibrato
Ze hebben net de eerste repetitie achter de rug als ze neerstrijken op een Amsterdams terras, de tekst en muziek van Offenbachs Barcarolle in de hand en al voorzien van aantekeningen. Dit duet werd voor hen gekozen door artistiek begeleidster Sigrid van der Linden. Het sluit naadloos aan op hun stemmen. Monique: “Meestal luisteren we eerst uitgebreid naar de muziek voordat we aan de slag gaan. Nu gingen we meteen aan het werk.

Ritmisch is er een groot verschil met pop, waarin je houvast hebt aan maten. Ik heb een visueel geheugen voor melodie en woord. Deze muziek kun je niet strak timen.” Suzanne vult aan: “Je kunt je er misschien niet zo spontaan in uitleven, maar je kunt er wel meer vibrato in kwijt.” Altijd op zoek naar uitdagingen, hebben ze ja gezegd omdat het een nieuwe ervaring voor hen is. Je moet je niet door angst laten regeren, vindt Monique, soms is ‘een schop onder de kont’ nodig om een kans te grijpen, maar griezelig vindt ze het wel. Daarom is ze blij dat ze die avond niet alléén op het podium van de stadsschouwburg zal staan: “Elke dag nog ben ik dankbaar voor Suzanne als houvast.”

Jubileummoe
Loïs Lane ontstond in deze ijzersterke samenstelling vijfentwintig jaar geleden. Monique: “En daar doen we ditmaal lekker niks aan! Ons twintigjarig bestaan hebben we uitgebreid gevierd met een concertreeks en ik ben een beetje jubileummoe. Wij zijn af en aan creatief, hebben vlagen van bevlogenheid. Dit is onze manier om met muziek te leven en daar gaan we gewoon mee door.” Suzanne: “Ik was altijd zo trots op m’n kleine zusje! En vóór ik het wist stond ik naast haar te zingen. Ik dacht dat het bij die ene keer zou blijven.” Verrast: “Hé, dat is op 10-10-10 op de dag af vijfentwintig jaar geleden.” Monique: “Ongelooflijk dat we het zolang hebben volgehouden. De eerste zeven jaar waren ontzettend stressvol. We stonden onder enorme druk. Ga het podium maar op voor zestigduizend man! Dat is wat, hoor, voor een verlegen meisje zoals ik.

Het succes heeft ons toen echt overvallen. We wisten nog niet eens waar we in dit ambacht naartoe wilden. Ik heb me er altijd verantwoordelijk voor gevoeld. Suzanne is daar makkelijker in.” Suzanne, lachend: “Ik ben de bluffer - zij is de werker, maar we hebben de taken altijd wel goed verdeeld.” Monique: “Toen ik tegen de dertig liep, wilde ik het anders. Niet steeds dat naar buiten gerichte, dat uitvergroten. Ik wilde me naar binnen keren, concentreren op wat dichterbij belangrijk voor me was. Toen heb ik ervoor gekozen om aan kinderen te beginnen.” Suzanne: “Ik heb nog steeds de rust niet om me wezenlijk te verdiepen in andere dingen.” Terugkijkend constateren ze dat groeien het belangrijkste blijft. Immers, hoe ouder, hoe rijper. Er ontstaat ruimte voor vernieuwende initiatieven.

“De muziekbusiness is nu totaal gericht op jongeren,” zegt Monique. “Maar onze generatie vormt een groot deel van de bevolking. Het is vaak een kwestie van het juiste liedje op het juiste moment uitbrengen. Dat doet overigens niets af aan de kwaliteit. We werken nu aan een nieuw album, dat later dit jaar zal verschijnen: pittig en gevoelig, volwassen teksten - helemaal Loïs Lane en toch weer anders. Het wordt het mooiste album óóit.” Suzanne: “In het begin voelden we ons onoverwinnelijk: hoezo kan iets niet?! Als je ouder wordt, leer je relativeren; je ziet valkuilen aankomen. Daar kun je je op voorbereiden en maatregelen treffen.” Ze blijven zoeken naar verdieping.

Ongeluk
Het is ook bijna vijfentwintig jaar geleden dat hun oudere zus Caroline in Zwitserland omkwam bij een helikopterongeluk. Zij heeft Monique en Suzanne net niet samen kunnen zien optreden. Toch ervaren ze hoe zij, over hen wakend, altijd in hun leven aanwezig blijft.

Suzanne: “Ik zal het nooit vergeten. Die dag hadden wij in Amsterdam onze eerste fotoshoot als Loïs Lane. Het was een strenge winter; er lag sneeuw op de grachten. Monique stond mij op te maken toen ik zei: ‘Stop, wacht even, ik voel me vreemd: er gebeurt iets.’ Achteraf bleek dat het moment te zijn geweest waarop Caroline neerstortte.” Het wordt even stil aan tafel. “Als zoiets je treft,” zegt Monique langzaam, “voelt het alsof je ziel wordt geamputeerd. En het is een wonder als je het redt, dat je eroverheen komt.

Veel mensen kunnen zo’n verlies nooit verwerken. Je ziet ouders uit elkaar gaan na de dood van hun kind. De onze gelukkig niet. De woede om Carolines ongeluk hebben we omgezet in energie. We zijn er keihard tegenaan gegaan. Je kunt dat terugzien in die heftige uitstraling die we toen hadden. Het is tegelijkertijd onze kracht geworden: met z’n drieën hadden we het altijd extreem goed en nu werden Suzanne en ik een eenheid. Na zo’n ingrijpende gebeurtenis heb je de opdracht echt iets van je leven te maken.” Suzanne: “Die gedachte hebben we ook meegekregen van onze ouders: zij gaven ons sterke normen en waarden mee, moedigden ons aan om ons leven inhoud te geven.”

"Nuit plus douce que le jour / ô belle nuit d’amour" - nacht zachter dan de dag, o mooie liefdesnacht. Het wiegende gondellied. ”Ja,” zegt Suzanne, “ik heb altijd van de nacht gehouden, van die rust en stilte.” Monique: “Omdat er dan geen verwachtingen zijn – omdat even niets meer hoeft.”

B I O G R A F I E

Naam: Suzanne Marie Klemann
Geboren: 25 januari 1963
Woont: met vrouw en dochter in Amsterdam

Carrière: studeerde rechten maar brak die studie af om in 1985 zangeres te worden in Loïs Lane. Presenteerde enige tijd tv-programma’s, waaronder Countdown: The Files, bij Veronica.

Naam: Monique Cécile Klemann
Geboren: 18 september 1965
Woont: met man, dochter en zoon in Amsterdam

Carrière: deed enige tijd modellenwerk, acteerde in een Talpa-misdaadserie en richtte in 1984 Loïs Lane op. De band had enkele toptienhits, bracht verschillende cd’s uit, werd finalist in de Grote Prijs van Nederland en kreeg in 1989 een Zilveren Harp. In 2006 bracht Monique een solo-cd uit: On patrol.
www.loislane.nl

NCRV-gids editie 35, 28 augustus t/m 3 september 2010