Winnaar Libris Literatuur Prijs 2010 bekend!

Gisteravond werd in het Amstel Hotel in Amsterdam de Libris Literatuur Prijs 2010 uitgereikt. Juryvoorzitter Hans Wijers noemde het winnende boek, de novelle Kleine dagen van Bernard Dewulf ‘een stilistisch kroonjuweel’. Na afloop sprak Mieke van der Weij in het NCRV-radioprogramma Casa Luna met de winnaar. Wat vond zij ervan?

“Het hele weekeinde liep ik met een geheim rond. Omdat ik de winnaar zou gaan interviewen voor Casa Luna, wist ik vrijdag al wie de Libris Prijs zou gaan winnen. Van tevoren las ik speculaties in NRC Handelsblad en Vrij Nederland. Arjen Fortuin in NRC wist zeker dat Terrin of Lanoye met de eer en de €50.000 zou gaan strijken. Anders ‘is de scheidsrechter omgekocht.’ Jeroen Vullings gokte in VN op Van Keulen en Terrin.
Nou, die zullen nog schrikken, dacht ik, als ze horen wie de prijs krijgt. Bernard Dewulf werd in VN afgedaan als bedrijfsongeval, en in de NRC werd zijn taal als een ‘aanval van aanstelleritis’ weggezet. Oef! En ja, ik moet bekennen dat het mijn favoriet ook niet was. Ik vond de columns over zijn opgroeiende kinderen, geschreven voor dagblad De Morgen, hoe mooi geobserveerd ook, nogal klef. Uiteraard hoopte ik, heel laf, dat Dewulf mijn recensie niet gelezen had.
Mijn taak was het tijdens het diner niet te drinken, en er later een mooi radioprogramma van te maken. De hele avond (vier gangen) zat ik aan tafel met onder andere een gespannen Mensje van Keulen, die ik de prijs enorm gegund had. Ik vond het nu echt naar dat ik het al wist. Naast mij zat uitgerekend Jeroen Vullings... Die schrok inderdaad, toen Hans Wijers de winnaar bekend maakte, maar Dewulf schrok zelf ook! In zijn minimale dankwoord bedankte hij zijn gezin ervoor, dat hij ook op zondag mocht schrijven... Toen ik daar later naar vroeg, legde hij me uit dat de deadline van ‘De Morgen’ maandag was, dus vandaar. Dat vond ik van deze dichter nou weer erg prozaïsch.”

Kijk op librisliteratuurprijs.nl voor meer informatie.
Heeft u de radio uitzending van Casa Luna  gemist? Op casaluna.ncrv.nl  kunt u de uitzending van gisteravond terug luisteren.

Libris Literatuur Prijs 2010

Onderstaande boeken en schrijvers waren genomineerd voor de shortlist:

• Terug naar Walden, Walter van den Broeck - Meulenhoff/Manteau
Bekijk videoportret (Casa Luna)
• Kleine dagen, Bernard Dewulf – Atlas
Bekijk videoportret (Casa Luna)
• Ruw, Marie Kessels - De Bezige Bij
• Een goed verhaal, Mensje van Keulen – Atlas
Bekijk videoportret (Casa Luna)
• Sprakeloos, Tom Lanoye – Prometheus
• De bewaker, Peter Terrin - Arbeiderspers
Bekijk videoportret (Casa Luna)
 

Mieke over de shortlist

De jury was weer lekker eigenzinnig. Daar staat de Librisjury om bekend. Literairder dan de AKO. Met groot gemak zwiepten ze Nooteboom, Koch en Rosenboom van tafel en schoven Terrin, Dewulf en Van den Broeck naar voren. Niks 'usual suspects' Verfrissend hoor. En dan vier Belgen erbij! Daar zijn we voorlopig nog niet over uitgepraat. En de Belgen nomineren bijna alleen 'Ollanders’. Wat zijn we lief voor elkaar!

Terug naar Walden, Walter van den Broeck
Een goed boek schrijven kun je aan Walter van den Broeck wel overlaten. De vermenging van fictie en de feiten van de wereldwijde financiële crisis is spannend, al heeft hij wel een heleboel vreemde snuiters (m/v) nodig om te vertellen hoe zijn hoofdpersoon tot inkeer komt. Het begint allemaal in Manhattan maar komt al gauw terecht in de omgeving die Van den Broeck het meest vertrouwd is: de Belgische Kempen. Hier spelen de meeste gebeurtenissen zich af. En de mooie dialogen. Want Van den Broeck is naast romanschrijver niet voor niets een populaire en vaak gespeelde toneelauteur.

Kleine dagen, Bernard Dewulf
Bernard Dewulf kende ik niet. Hij heeft veel poëzie geschreven en dat lees je ook af aan de stijl van zijn kleine observaties in huiselijke kring. Ik had er moeite mee. Het is me te intiem. Het ging me dus al vrij snel irriteren, maar misschien komt dat wel omdat ik zelf geen kinderen heb. En dan opeens lees ik toch weer een juweel: ‘Papa, wil jij een paardestaart maken?’ ‘Een hoge of een lage?’ Of komt dat omdat ik dan zelf die dochter ben? Prachtig. En dan verpest hij het weer door de zin ‘Iemand zal haar haar later veel langer strelen.’ Vind ik tenminste.

Ruw, Marie Kessels
Wat heb ik een spijt dat ik op het NS-station van Den Bosch niet eens naar de kiosk gegaan ben. Tot voor kort zat Marie Kessels daar, en dan had ik haar kunnen zien, of spreken. Ze weigert namelijk interviews en fotosessies. ‘Ruiken als er regen komt!’ begint het boek, waarin ze op originele wijze alle zintuigen nieuw leven inblaast. Ook die van de lezer! De manier waarop ze dat doet deed de juryvoorzitter uitroepen: ‘Wie is er nu eigenlijk blind?’ Fascinerend, bijzonder. Maar wat nou als ze wint? Dan heb ik 10 mei geen gast in mijn Casa Luna-uitzending!

Een goed verhaal, Mensje van Keulen
Mensje van Keulen was ik een beetje uit het oog verloren. Schrijfster uit mijn studententijd....Bleekers zomer enzo. Geheel ten onrechte, bleek toen ik Een goed verhaal las. Wat een knappe verhalen. De vrouw van de veel oudere, schrijver, die stelselmatig door hem gekoeioneerd wordt, (‘je moet de staartjes van de haring laten snijden,’ zei hij, ‘waarom vergeet je dat steeds?’) zal me nog lang bijblijven. Verbeeld ik het me of is het korte verhaal aan een opmars bezig? Terecht prijst de jury dit genre. Mensje van Keuen is ook in de race voor de Gouden Uil. Een van die twee moet toch lukken. Ze verdient het.

Sprakeloos, Tom Lanoye
Tom Lanoye was aangedaan, toen Nova in de vroege ochtend van 22 maart bij hem langskwam. Met een verfomfaaid hoofd zei hij dat hij het boek, over de ziekte en dood van zijn moeder, liever niet had geschreven. Zijns ondanks kwam het op papier en nooit heb ik zo’n machtig eerbetoon aan een moeder gelezen. Zijn stijl is overdadig, exuberant, de zinnen rollen over je heen. Naar adem happen is er niet bij. Laat je onderdompelen en meesleuren! Op de eerste bladzij worden we gewaarschuwd, dat Sprakeloos een deugdelijke kop mankeert, ‘een schone krulstaart’, laat staan dat hij een samenvattend verhaal bevat. Niks van aantrekken.

De bewaker, Peter Terrin
Ook al weer zo'n outsider, Peter Terrin. Eigenzinnig jury'tje. Maar in België is hij al een 'grote' volgens de achterflap. Tja. Een raar boek, dat ik zelf geen enkele kans had gegeven. Het lijkt alsof Terrin Het proces nadoet, van Kafka. De sfeer is even beklemmend, de vijand (van de twee bewakers) even onbekend en de gebeurtenissen even onsamenhangend. Wel heeft Terrin oog voor detail en beschrijft hij heel treffend een geur, of de snit van het uniform van een van de bewakers. Maar het verhaal zelf heeft mij helaas weinig kunnen boeien.

De prijsvraag is een samenwerking van Libris Literatuur Prijs met Miekes Leesclub, Casa Luna en de Libris-boekhandels.