Recensie Mieke: In augustus zien we elkaar van Gabriel García Márquez

Ana reist ieder jaar naar het graf van haar moeder. Tijdens een van deze reizen ontdekt ze de mogelijkheid om één avond per jaar een ander mens te zijn.

In augustus zien we elkaar ★★

Ze vallen in hun voorwoord meteen maar met de deur in huis, de zonen van Gabriel García Márquez: ‘Het geheugenverlies waaraan onze vader in zijn laatste jaren leed, is, zoals u begrijpt, voor ons allemaal heel zwaar geweest.’ Een eufemisme voor de alzheimer waar de wereldberoemde schrijver aan leed. Ook schrijven ze eerlijk dat het laatste oordeel van ‘Gabo’ was: ‘Dit boek is niks. Het moet vernietigd worden.’ Dat hebben ze dus niet gedaan, want tien jaar na zijn dood ligt er opeens een nieuwe Márquez. Om de lezers een plezier te doen zeggen ze, maar ik sluit niet uit dat geld ook een rol heeft gespeeld.

Nu zijn er meer schrijvers die vonden dat hun werk vernietigd moest worden. Heeft Kafka niet ook aan zijn vriend Max Brod gevraagd al zijn manuscripten weg te gooien? En zijn we niet blij dat Brod dat niet gedaan heeft? En Vergilius had zijn vrienden toch ook opgedragen de onvoltooide Aeneis te verbranden? Hadden we in het geval van deze novelle ook een meesterwerk gemist? Nee.

Ana Magdalena Bach gaat elk jaar naar een eiland om het graf van haar moeder te bezoeken. 46 is ze en gelukkig getrouwd. Haar man is dirigent, ze hebben een ‘voorbeeldige zoon’ die cellist is en een achttienjarige dochter. Veel woorden worden aan haar gezin niet vuil gemaakt, want het verhaal gaat over háár, Ana.

In de lobby ontmoet ze een man die ze meeneemt naar haar kamer. ‘Ze ging naar boven met het heerlijke gevoel van doodsangst dat ze sinds haar huwelijksnacht niet meer had beleefd.’ Al voelt ze zich wel beledigd als er de volgende ochtend een twintigdollarbiljet in haar boek blijkt te zitten.

Als Ana het jaar erop weer gaat, trekt ze in plaats van de gebruikelijke spijkerbroek een linnen mantelpakje aan en ze stopt ook nog een paar hakken in haar tas. Een typische verleidersoutfit in de ogen van een oude Zuid-Amerikaan. Ook dan is het genieten. En zo beleeft ze elk jaar haar avontuur. Het boek wordt niet voor niks verkocht als ‘Een ode aan de vrijheid van de vrouw.’

Het niveau van Honderd jaar eenzaamheid wordt lang niet gehaald. Dit is geen verbijsterende, allesomvattende roman van een Nobelprijswinnaar. Een aardige novelle, waarvan je je af kunt vragen of die ook uitgegeven zou zijn als hij niet van Márquez was geweest. Maar ik heb er best een paar genoeglijke uurtjes mee doorgebracht. En het einde is een verrassing!

Uitgeverij Meulenhoff 128 blz. € 23,48 (e-boek € 12,99)