Recensie Mieke: Vergeet me niet van Val Emmich

De tienjarige Joan is geboren met een zeldzame gave; ze kan zich elke dag van haar leven exact herinneren.

Vergeet me niet *

Voor de lezers van ‘Het Rosie Project’ staat er op dit boek. Het Rosie Project was een van de tien bestverkochte boeken in 2015, een grote internationale hit, en gaat over  een autistische professor gaat die met behulp van een vragenlijst op zoek gaat naar de ideale vrouw, en de liefde juist vindt bij een chaoot. Ik las het niet en ben dat ook zeker niet van plan, als het lijkt op ‘Vergeet me niet’, een debuut van een Amerikaanse singer-songwriter.

Ook hier is de hoofdpersoon iemand met een afwijking, of gave zo u wilt: Joan, een meisje van tien, heeft HSAM (Highly Superior Autobiographical Memory), waardoor ze zich alles wat ze ooit meemaakte tot in detail herinnert. Het bestaat, en minder dan honderd mensen op de wereld hebben dat.

Ze woont in de buurt van New Jersey, met haar moeder en vader, een verarmde studiomuzikant. De andere hoofdpersoon is Gavin, een homoseksuele acteur, die treurt om de dood van zijn geliefde. Hij is een oude vriend van Joans ouders, en na een woeste uitbarsting waarbij hij de spullen van zijn overleden vriend in de fik stak., moet hij even undercover, op de hielen gezeten door de roddelpers. Tijdens dat verblijf sluit hij vriendschap met haar. Joan wil graag meedoen aan een liedjeswedstrijd, zodat ze niet vergeten wordt, en Gavin helpt haar daarbij. In ruil vertelt zij hem van alles over zijn overleden vriend Sydney. Ze kan zich alles toch in detail herinneren? Wat voerde Sydney tijdens die bezoekjes aan de Oostkust in zijn schild?

Het is een plot van lik-mijn-vestje, maar dat is het ergste niet. Dat is de volledig ambitieloze stijl: er staat werkelijk geen zin in die de moeite waard is. En het boek staat vol clichés. Het leutert maar door over al die volstrekt oninteressante mensen. Nou, vooruit, die Joan is nog wel grappig af en toe in haar eigenheid, en haar liefde voor John Lennon. Maar Gavin is een onuitstaanbare, melodramatische nicht, die met het ingevroren sperma van zijn vriend, een eicel van zijn zus en een betaalde draagmoeder een baby bestelt en zich dan een hele piet vindt.

Dat het verhaal afwisselend verteld wordt door Joan en door Gavin, die allebei de ik-vorm hanteren, helpt ook niet mee.

En het is allemaal zo mierzoet. ‘Wat er ook gebeurt, ik wil dat je weet dat ik ontzettend trots op je ben. Ik hoop dat jij ook trots bent.’ Enzovoort, zo slijmt dat maar aan, inclusief herinneringen aan een dode Oma.. Het is dat typisch Amerikaanse tranentrekkende, waar sommige films ook zo goed in zijn. Die violen aan het eind, die sentimentele verheerlijking van familie.. Ik haat het, omdat het allemaal zo oppervlakkig en zo leeg is, zo onecht. ‘Ik neem een momentje om mezelf te herijken.’ Brr.

De vertaling is slordig. Wat zou een ‘Berry Bananza’ zijn, en een Nectar Nirvana’ ? En broodjes met namen als ‘Fat Darrel’ en Fat Sal kennen wij toch niet. In Amerika kreeg het boek lovende kritieken.

Uitgeverij Ambo Anthos  366 blz. € 21,99 (e-book € 9,99)

Volgende week

Bespreekt Mieke Nevel in Tanger van Christina López Barroz.