Barack en Michelle. Het openbare huwelijk van de Obama’s
Op de cover van Jodi Kantors Barack en Michelle zien we het kersverse presidentiële paar op de dag van de inauguratie.
Prachtig aangekleed! Lachend! Alles moet nog beginnen. Wat opvalt is dat zij minstens zo lang is als hij. Je kunt je bijna niet voorstellen dat het alweer drie jaar geleden is. Destijds had ik het gevoel dat er een betere tijd zou aanbreken in Amerika, na die rechtse charlatan van een Bush. Maar mijn enthousiasme wordt, zeker in Amerika, niet overal gedeeld, en nu dreigt hij straks nog verslagen te worden door zo’n enge Newt Gingrich of zo’n aalgladde Romney! Of Obama erin slaagt zijn presidentschap te verlengen moeten we nog maar zien.
En, als je het boek leest, dringt de vraag zich op: zou hij het zelf wel willen? Want het is een verslag van vallen en opstaan, moeizaam wennen aan het Witte Huis, en vooral: hoe moet je je gedragen als eerste zwarte presidentskoppel? Alles moet perfect, er mag niets misgaan. Maar het zijn ook maar mensen. Leuke, soms lastige mensen, die hun huwelijk overeind willen houden en twee dochters moeten opvoeden. Er was kritiek dat er weinig nieuws in het boek staat. Nee, er zijn geen schokkende feiten naar boven gekomen, of schandalen, maar het is een geweldige inkijk in hun leven, en ik heb het gelezen als een roman! De politieke en meer persoonlijk getinte hoofdstukken lopen door elkaar.
Hoe slecht ze het aanvankelijk hebben ingeschat blijkt uit deze anekdote: Barack en Michelle wilden graag een weekend terug naar Chicago, naar hun oude huis, en vrienden. Ramen bleken met zware gordijnen verduisterd, bushaltes verplaatst, en toen Barack vanuit de presidentiële helikopter waarmee ze aan kwamen vliegen een enorme file zag staan, had hij niet in de gaten dat hij die zelf had veroorzaakt. Even naar een favoriet restaurant kón helemaal niet meer. De veiligheidsmensen vonden het ook lastig: Bush ging altijd naar zijn ranch, in the middle of nowhere. Maar dit was een gewoon woonhuis, in een gewone wijk…
Als je oude foto’s van Michelle bekijkt, zie je een onopgemaakt gezicht met een afro-kroes in een staartje. Nee, dan nu: een stralend mode-icoon, het haar zo ‘westers’ mogelijk gestraight. Na een bezoek aan de Grand Canyon in een korte broek, schreef de moderecensent van The Washington Post dat ze er ‘gewoontjes’ uitzag. Maar te chique mag ook weer niet want dan wordt je geldsmijterij verweten. Van ieder vestje of sjaaltje staat de herkomst en prijs binnen de kortste keren op internet. Dat ondervond ze toen ze een paar dure sportschoenen droeg van Lanvin.
Judi Kantor geeft een geweldige kijk in dat leven en beschrijft op zeer leesbare manier hoe ze zich in de afgelopen drie jaar hebben ontwikkeld. “Zij was met weinig verwachtingen begonnen en had die vervolgens overtroffen. Hij was begonnen op een veelbelovend hoogtepunt en had sindsdien alleen maar moeten afdalen naar de aarde.” En natuurlijk verbaasde het me niks te lezen dat ze zich in Noorwegen, toen Barack de Nobelprijs kreeg, beter begrepen hadden gevoeld dan in Amerika.
