Recensie Mieke: Vlaag van waanzin van Marianne en Theo Hoogstraten
Even lekker uit mijn comfortzone met dit boek!
Vlaag van waanzin ★★★
Thrillers zijn al niet mijn favoriete genre, en als het dan ook nog om schrijvers gaat die titels als ‘Lust en schande’ en ‘Wanhoop en liefde’ op de markt brachten, dan heb ik mijn vooroordeel al klaar.
Maar dan blijkt dat er achter die Bouquet-reeks-achtige titels historische romans schuilgaan, over Eleonore van Aquitanië bijvoorbeeld. Dát is wat Marianne en Theo Hoogstraten doen: ze gaan uit van een bestaand personage, en verzinnen zelf een plot.
In het geval van Vincent van Gogh hebben ze zich verdiept in zijn laatste maanden, waarin hij naar Auvers-sur-Oise is verhuisd vanuit Arles. Auvers ligt niet ver ten noordenwesten van Parijs. Hij wil een periode afsluiten waarin het geestelijk slecht met hem ging (inrichting! oor!) en hoopt hier een nieuwe start te maken.
De schrijvers fantaseren er niet zomaar wat op los, ze hebben diepgaand onderzoek gedaan, getuige het nawoord en zich verdiept in zijn brieven en zijn leven. Historische fictie heet dat: ze stellen zich voor wat er in zijn laatste dagen gebeurd kan zijn. Al jaren wordt er door Vincent-vorsers gesteggeld over zijn dood. Was het zelfmoord? Of waren er toch anderen betrokken bij het fatale schot?
‘Ze lossen een wereldberoemde cold case op spannende wijze op’ staat achter op het boek. Dat klinkt wel erg beslist en helemaal zeker zullen we het nooit weten, maar ik vond het een plausibel verhaal, waar je als lezer makkelijk in meegaat. En dat lekker wegleest.
‘Bonjour madame, Ik ben Vincent van Gogh, uw nieuwe huurder’, zo introduceert hij zichzelf bij Louise, die met haar man een herberg runt met kamers. ‘Ze schrok omdat hij haar in eerste instantie aan een vogelverschrikker deed denken. Hij droeg een gele rieten hoed, die zijn beste tijd gehad had.’ Verder: ‘een bos rood warrig krulhaar, dat bij zijn slapen overging in een al even rode baard’, zoals we hem kennen van menig zelfportret. Hij wordt in dit boek geschetst als een zachtaardige man, die gepest wordt door baldadige studenten uit Parijs. Vincent kan hier niet mee omgaan, hij zoekt troost bij Adeline, de dochter van Louise. Het is háár portret dat de cover siert. Hij noemt haar ook in een brief aan zijn broer Theo, tenminste, dat denk je. Maar het nawoord maakt duidelijk dat de auteurs de brieven aan Theo die in het boek staan zélf geschreven hebben. Maar wel in zijn woordkeus en stijl. Daarvoor hebben ze een analyse van de originele brieven gemaakt. Ik geloof het onmiddellijk, alles ademt zorgvuldigheid en respect voor de schilder.
Door alle toestanden op en rondom de herberg heen die uiteindelijk tot Vincents dood leiden speelt ook nog de misère van Charlotte, een vriendin van Adeline die als serveerster in de herberg werkt. Zij is zwanger geraakt van een adellijke engerd die haar met een paar tientjes op de trein zet naar Parijs om er een illegale abortus te ondergaan, breinaaldenwerk zeg maar. Ook met háár leef je mee, en het geeft de roman net wat meer historische couleur-locale. Knap gedaan.
De Crime Compagnie 224 blz. € 21,99 (e-boek € 8,99, luisterboek € 11,99)