Typhoon is de paasgast van De verwondering
Op de ochtend van Eerste Paasdag is muzikant Typhoon (Glenn de Randamie) te gast bij Annemiek Schrijver in De verwondering. De muzikant kampte met een burn-out, werd onderuit geschoffeld door het leven en richtte zich op. ‘Toegeven dat ik niet verder kon, voelde als zwakte.’
De afgelopen jaren is er veel met je gebeurd. Op welke manier heeft dat je wijzer gemaakt?
“Met vallen en opstaan. Dit mens-zijn is een rommelige aangelegenheid, waarin we het beste proberen te doen. Maar we leren juist ook om te mogen loslaten. Lang was ik een pleaser, maar soms vergeet je dan bijna te leven. Je vergeet wat het betekent om er echt te mogen zijn. We krijgen allemaal onze portie tegenslagen. Om daar doorheen te navigeren heb je een gids nodig en mijn gids is: liefde is de baas. In de praktijk betekent dat: elke dag een stap zetten in moedigheid.”
Rust nemen is ook moedig.
“Zeker in deze dolgedraaide tijden, waarin we zoveel moeten. Succes ligt binnen handbereik en daarvoor zijn we zelf verantwoordelijk. Maar volgens mij is het idee van maakbaarheid een boze droom waaruit we moeten ontwaken. Laten we stoppen onszelf die gigantische druk op te leggen.”
In 2018 kreeg je voor de tweede keer een burn-out. Je kwam zelfs op een punt dat je dacht: zo hoeft het van mij helemaal niet meer. Waardoor werd juist die ervaring zo’n kantelpunt?
“Ik ben dankbaar voor die burn-out, want het heeft veel in perspectief gezet. Allereerst door het besef dat ik echt niet meer verder kon. Op het punt waar je niets meer te verliezen hebt, word je jezelf. Je kunt je nergens meer achter verschuilen. Ik greep terug op dingen die kennelijk in me zaten, zoals het geloof van mijn moeder. “Toegeven dat ik niet verder kon, voelde als zwakte. Maar tegelijk is voor mij als kunstenaar die kwetsbaarheid juist de mogelijkheid om geraakt te worden en verbinding te maken.
“Ik leerde ook dat ik alles los kon laten en dat de wereld toch doorgaat. Ook als ik niet loop te springen op het podium, ben ik een volwaardig mens dat gewaardeerd wordt. Een vriendin van mij noemde dat besef ‘het failliet van je zijn’. Je moet eerst faillissement aanvragen om vervolgens een doorstart te kunnen maken.”