Recensie Mieke: De boekwinkel op vrijdag van Sawako Natori

Het moet gezegd: kosten nog moeiten zijn gespaard om dit boek er zo aantrekkelijk mogelijk uit te laten zien.

De boekwinkel op vrijdag ★

Het moet gezegd: kosten nog moeiten zijn gespaard om dit boek er zo aantrekkelijk mogelijk uit te laten zien. Knus. Je ziet een lampionverlichte pui waar de boeken buiten staan, omlijst door de onvermijdelijke sakura, Japanse kersenbloesem. En of het allemaal nog niet lief genoeg oogt, is de kaft bespikkeld met kleine gouden druppeltjes. Het boek sprankelt je tegemoet en roept een gezellig gevoel op. ‘U kunt dit rustig kopen’, straalt het uit, ‘er staat niets in wat ook maar enigszins verontrustend zou kunnen zijn’.

Ja mensen, we zijn in de wereld van de ‘healing fiction’ beland. Voor het geval we het nog niet hadden begrepen is er een sticker geplakt: ‘healing fiction, de bestsellertrend’. De verhalen spelen zich meestal af in eethuisjes, waar de ramen (Japanse noedelsoep) de problemen oplost en verrassend vaak in boekwinkeltjes.

Het genre komt uit Zuid-Korea en Japan, en richt zich op ‘personages die een helingsproces doormaken, ze verwerken verlies, leren omgaan met eenzaamheid, genezen van een trauma of bouwen hun leven op na een breuk’.

Nu is het idee dat literatuur helend kan werken niet raar en ook niet zo nieuw. Ik heb De boekenapotheek in de kast staan, die je een bepaalde roman aanraadt bij liefdesverdriet of verlatingsangst. En onlangs verscheen De gedichtenapotheek van Philip Huff, waarin hij voor uiteenlopende ellende een passend gedicht zocht.

Maar dit genre is toch anders.

De hoofdpersoon Fumya Kurai heeft ergens gelezen dat er een boekwinkel bestaat in een stationnetje ergens in het noorden van de regio Kanto, waar je altijd zou vinden wat je lezen wilt. Hij gaat erheen en maakt kennis met de excentrieke maar sympathieke uitbaters. Het boek dat hij zoekt is voor zijn zieke vader. Ooit leende hij het van hem maar hij raakte het kwijt. In de ondergrondse gewelven waar de voorraad staat, en die het boek een vleug magie geven, wordt het gevonden. Omdat zijn laatste trein al vertrokken is, blijft hij slapen en gaat er als ‘flexwerker’ aan de slag.

Erg lekker in zijn vel zit deze stuurloze student niet. Zijn belevenissen in de boekwinkel, en vooral het warme contact met zijn collega’s helpen hem er geestelijk weer bovenop. Hij maakt een ware transformatie door. En het komt ook weer goed met pappa. Uiteraard spelen boeken een grote rol in zijn helende avonturen, zoals Raymond Chandlers Het lange afscheid, en Momo en de tijdspaarders, een kinderboek van Michael Ende.

Het boek is op geen enkele manier aan mij besteed. Ik voel me niet beter dan toen ik eraan begon, en dat is toch de bedoeling? Een flauw en voorspelbaar verhaal, waar literair ook weinig te beleven valt. Het is vast lastig om vanuit het Japans te vertalen, maar een zin als ‘Haar vraag klonk even zacht als de krullen op haar schouders’ is gewoon raar. Maar ja. In deze almaar grimmiger wordende wereld blijkt er steeds meer behoefte aan ‘niks aan de hand’ boeken. Het komt allemaal goed, mensen! Vergeleken hiermee is W.G van der Hulst een spannende auteur.

Maar lezen we niet juist literatuur om ons te laten verontrusten?

Uitgeverij Wereldbibliotheek 222 blz. € 19,99 (e-boek € 12,99)