Recensie Mieke: Het licht tussen onze vingers van Benny Lindelauf

Ik kende Benny Lindelauf als kinderboekenschrijver, in naam, niet van zijn boeken.

Het licht tussen onze vingers ★★★

Hij is daarvoor uitbundig gelauwerd en geprezen. Dit is zijn eerste boek voor volwassenen en hij neemt meteen een grote sprong met hoofdpersoon Walter van 55: een rijschoolleraar die de zware gevallen altijd krijgt toebedeeld.

Wanneer hij op non-actief gesteld wordt vanwege een haperend been, voelt hij zich buitenspel gezet. Hij zegt niets tegen zijn vrouw, en doet of hij naar zijn werk gaat. En er zijn meer afbrokkelende zekerheden. Zijn huis staat in een vervallen wijk die binnenkort wordt gesloopt. Steeds meer buren vertrekken. Met zijn vrouw Nettie bezoekt hij al het vierde aanbod, een flat in West.

‘‘Vond je het wat?’ vroeg ze, nadat ze online pizza’s had besteld.

‘Vond ik wat wat?’ vroeg Walter.

‘De flat.’

‘Het was wat,’ zei Walter

‘We zullen een keer moeten kiezen,’ zei Nettie weer. ‘Ze laten ons hier niet eeuwig blijven.’

‘Een keer wel, ja.’

Ze liet het erbij zitten.’’

Zou Lindelauf bewust zo kaal schrijven om het gebrek aan contact tussen Walter en Nettie te benadrukken? Of om de lege binnenwereld van Walter weer te geven? Ik denk het laatste want gaandeweg het boek verandert die taal en wordt hij kleurrijker. Intussen vliegt Walters leven steeds verder uit de bocht. En dat het helemaal misgaat wisten we al op de eerste pagina, waar een man ondersteboven in een eik hangt boven een gietijzeren hek met punten. Hij heeft een ooievaarsjong in zijn handen dat (bijna) dood is.

Hij kijkt uit op de Ooievaarsopvang, waar Walter aan de slag is gegaan. De vogels worden gevoed met versnipperde kuikens. Het kuikentje en de eierschalen op de cover breng ik daar maar mee in verband. Kwetsbaarheid in het algemeen lijkt me sowieso een thema. Er is ook nog sprake van een zoon die jaren geleden op zijn zestiende tijdens het skiën vermist is geraakt en in een gletsjerspleet is gevallen. ‘Walter heeft altijd aangenomen dat kinderen groot worden zoals Lucky Luke naar de zonsondergang rijdt, in één vloeiende lijn.’ Nu voelt hij zich schuldig omdat hij die zoon, Tobias (Toop) onvoldoende aandacht heeft gegeven. Er is ook nog een dochter met anorexia! (Dat had toch niet gehoeven, het is al ellendig genoeg.)

Hij herinnert zich dat Toop op de rand van een steiger stond en ‘hoe het licht tussen de vingers van zijn zoon verschijnt en verdwijnt’. Ha! Daar is de titel. En dat ooievaarskuiken staat natuurlijk symbool staan voor die zoon.

Ja lezers, het is al met al best veel. En als Lindelauf het daar nou bij gelaten had… Maar hij laat die arme Walter ook nog naar een wilde houseparty gaan met drie onduidelijke pillen in zijn mik die een zeker Dino, een jongen die als ‘gedoekind’ bij de ooievaarsopvang wordt opgevangen in zijn drankje deed. En dan hebben we het nog niet eens gehad over een buurvrouw die zich vastniet aan een boom.

Er komen wel erg veel gekke situaties, morele kwesties en gevoeligheden voorbij. In zo’n rap tempo dat ik als lezer versuft achterbleef.

Uitgeverij Querido 173 blz. € 20 (e-boek € 9,99)