Column Bert Kranenbarg: Vriendschap

In de zomer van 1988 werkte ik op een camping in Noordwest-Frankrijk. Dat leek me toen een mooie manier om mijn studie Frans in de praktijk toe te passen. Nou, die kwam goed van pas, bijvoorbeeld toen ik met twee Nederlandse campinggasten naar de Franse dokter moest gaan omdat ze een geslachtsziekte bleken te hebben. Als 22-jarige student loodste ik het stel en de dokter erdoorheen en verlieten we de praktijk mét een apotheekrecept.

Op de camping werkte ook een Franse jongen die twee jaar jonger was dan ik, met wie ik echt goeie vrienden werd die zomer. We gingen samen een dag naar Parijs. Ik kwam bij zijn ouders thuis en hij later ook bij mijn ouders in Nederland. Maar zoals het gaat, verwatert zo’n vriendschap.

Jaren later kwam ik hem tegen op Facebook en feliciteerde ik hem met zijn verjaardag. Hij bleek in Colombia te werken in het toerisme. En nodigde me uit om daar vooral een keer naartoe te komen. Maar zoals het gaat, komt het daar niet van. We bleven elkaar wel ieder jaar feliciteren met onze wederzijdse verjaardagen. Deze zomer vertelde hij dat hij terug was in Parijs, na zestien jaar Colombia. Afgelopen weekend spraken we daar af op een terras. We hadden elkaar 36 jaar niet gezien, rekenden we uit, maar we praatten verder waar we toen gestopt zijn. Vriendschap is echt geen illusie.