Column Bert Kranenbarg: Ongeduldig

De herfst is niet aan mij besteed. De dagen worden grijzer, korter en kouder en de blaadjes vallen. Maar deze herfst is alles anders, want ik heb nu een egelhuis. Ik kreeg het van onze kinderen voor mijn verjaardag. Onze zoon had op een mooie zomeravond een egeltje gehoord en gezien achter in onze tuin. En precies op die plek heb ik nu het egelpaleis geïnstalleerd.

Natuurlijk heb ik me eerst uitgebreid ingelezen op egelwebsites, die zijn er genoeg! De ingang mag niet op het noorden, dus die staat op het oosten. Het dak van het huis kan open, daardoor heb ik er een lekkere voorraad droog blad in kunnen leggen, want daar kan de egel dan lekker inkruipen. En als extra welkom heb ik er een schaaltje met kattenbrokjes ingezet. Dan ruiken ze van afstand waar ze moeten zijn. En de ingang is zo gemaakt dat er geen katten of marters in kunnen kruipen, maar alleen egels.

Inmiddels staat het egelhuis een week op zijn plek. En nu heb ik er zelfs nog een cameraatje voor gezet die me waarschuwt als er beweging is. En wat dacht je wat? Al drie keer beweging! Beet! Nou… één keer een kat links van het huis, één keer een kat rechts van het huis. En de derde keer? Een blaadje dat lag te wiebelen in de wind. Ongeduldig wacht ik af, wat is er eerder? Een egel, of mijn herfstdip?