Column Bert Kranenbarg: Op de uilkijk

Heel bijzonder, we zagen een uil zitten op een tak van een boom aan de weg achter ons huis. Bijna niet te zien, maar inzoomend met de telefoon bleek het toch echt een uil te zijn. En toen we onze buurman met zijn enorme telelens erbij haalden, was er geen twijfel meer mogelijk.

We hadden ook al een aantal nachten hoog gegil gehoord. Jonge uilen waarschijnlijk! En die zaten nog dichterbij, in de boom in onze achtertuin. Twee jonge uilen en hun moeder. Of misschien wel drie jonge uilen. En meneer de uil dus aan de andere kant van de weg op de uitkijk. Of uilkijk. Heb je ze eenmaal gezien, dan kun je ze niet niet meer zien. Bovendien lijken ze het steeds gezelliger bij ons te vinden.

Eergisteravond zat er eentje op de rand van het dak van ons schuurtje naar ons te koekeloeren. En vanavond ging er eentje heerlijk in de tuin spelen: hij zat op een stoel achter in de tuin, op het gras en net zelfs op de terraslamp vlak achter ons huis. Nog even en ze schuiven binnen bij ons aan voor een warme maaltijd.

We hebben inmiddels uitgezocht dat het ransuilen zijn. En dat vader en moeder ieder jaar op dezelfde plek terugkeren. We wanen ons midden in de natuur, hier in onze nieuwbouwwijk aan de rand van de stad op een steenworp afstand van de snelweg. Natuur is overal!