Als Nederlands eerste vrouwelijke voetbalcommentator is Suse van Kleef pionier in een mannenwereld. Ze werkt hard, legt kritiek naast zich neer en geniet ondertussen van de sport. ‘Ik wil niet achterover gaan leunen.’

Wat wilde je als kind worden?

“Voetballer of journalist. Maar dat was op een leeftijd dat ik nog dacht dat meisjes ook professioneel konden voetballen. Een paar jaar later speelde ik in het Nederlands jeugdelftal en met een meidenteam in de jongenscompetitie. We speelden ook in de meisjesbeker. Niet vanwege de competitie, want daar wonnen we regelmatig met 20-0. Maar wel omdat de finale op De Toekomst werd gespeeld. Dat vonden wij helemaal te gek, omdat de voetballers van Ajax daar trainden. Eigenlijk best tragisch, dat we daar al blij mee waren. Moet je nagaan hoever dat doel om zelf prof te worden buiten beeld was.”

Was je maar tien jaar later geboren?

“Zo voel ik dat helemaal niet. Ik vind het heel mooi dat die kansen er nu wel zijn. En ik ben nog steeds ontroerd als ik in een vol stadion kom waar het Nederlands elftal speelt en kinderen shirts dragen met de namen van Miedema of Martens. Het is mooi dat er vrouwen van mijn generatie wel hebben doorgezet. Dat ze zijn doorgegaan, Europees kampioen zijn geworden, wegbereider zijn geweest en de wereld een beetje veranderd hebben.”

Jij bent de eerste vrouwelijke voetbalcommentator. Voel je jezelf ook wegbereider?

“Dat was een reden om het te doen. Ik vind het belangrijk dat meisjes zien dat dit ook iets voor hen is. Het was geen logische keuze na mijn correspondentschap en het had een afbreukrisico. Ik vond ook niet dat ik het per se moest doen, maar wel dat iemand dat glazen plafond moest doorbreken. Ze kwamen bij mij uit omdat ik ervaring op radio en tv heb, iets weet van voetbal en sterk genoeg in mijn schoenen sta om negatieve reacties naast me neer te leggen.”

Het hele artikel leest u in de NCRV-gids van week 34/35. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

Terwijl de wereld wankelt, is klein geluk vaak dichterbij dan gedacht. Deze zomer staan we stil bij die kleine momentjes van verrukking en plezier. Deel 5: wat maakt Peggy Vrijens gelukkig?

Waar moet een vakantie voor jou aan voldoen?

“Samen zijn met de mensen van wie ik houd. Beetje lummelen, zon en dat het ontspannen is. We wilden eerst naar Canada gaan, maar hebben dat plan toch maar afgeblazen. Ik draai deze zomer voor Woeste grond en kan maar twee weken weg. Als de opnames klaar zijn, start ik meteen met een theatertournee. Twee weken door Canada crossen werd te omslachtig. We willen ook iets van het land zien, wat zou betekenen dat we alleen maar onderweg zouden zijn. De ouders van mijn vriend hebben een fantastisch huis in Frankrijk. Het leek ons een beter idee om met z’n allen daarheen te gaan.”

Wat maakt die plek zo fijn?

“De tuin is gigantisch, we zetten een zwembad op zodat de kinderen lekker kunnen zwemmen. We maken een wandeling, of gaan kajakken op het meer in de buurt. Gewoon lekker zíjn, vooral dat. Naarmate ik ouder word, heb ik meer behoefte aan stilstaan en niets doen. Of nou ja, je zult me niet zo snel de hele dag op een bedje in de zon vinden, maar ik kan me helemaal verliezen in het maaien van het gras. Er is zo’n trekker waar je op kunt zitten om van die groene banen te maaien. Of de rotte hortensia’s eruit knippen, onkruid wieden in de moestuin, allemaal dingen waardoor mijn drukke hoofd tot rust komt. De geur van gras, het geluid van de vogels, de aarde tussen mijn vingers… zalig. O ja, én broodbakken, dat ga ik ook doen.”

Vertel…

“Het is een oud Frans huis, helemaal opgeknapt. Met dikke muren, een grote keuken en in elke kamer een haard. Als ik daar ben, ga ik bakken. Brood is enorm bewerkelijk: kneden, anderhalf uur laten staan, weer kneden, weer laten staan… ik ben er de hele dag mee bezig. Dat brood eten we vervolgens in één avond op, maar de volgende dag doe ik het gewoon opnieuw. Bezig zijn met de primaire dingen, een soort eenvoudig leven, dat is zomers geluk.”

Hoe houd je dat gevoel vast als je weer terug bent in Nederland?

“Dan gaat alles weer gewoon door natuurlijk, maar dat zomerse geluk blijft wel bij me. Ik houd van de zomer, lééf voor de zomer. Ik ben opgegroeid in Maastricht, waar je een liedje hebt ‘Wat is ’t laeve sjoen es de zon sjeint.’ (‘Wat is het leven mooi als de zon schijnt’). Dat is ook echt zo: alles is leuker als de zon schijnt. Iedereen is vrolijker, iedereen gaat naar buiten, waardoor je veel meer mensen tegenkomt. Ik woon in een heel leuke straat met brede stoepen en picknicktafels. Als ik thuis werk, ga ik daar vaak zitten. Tijdens de lunch schuiven er buren aan en eten we met z’n allen. Zoveel fijner dan wanneer we allemaal binnen zitten met de kachel aan. Omdat ik ‘s zomers de dagen intenser beleef, kan ik er meer van genieten. Laatst was het een mooie dag waarop ik vrij was; toen zijn mijn dochter en ik lekker naar het strand gegaan. De zee, een beetje rondscharrelen, het zand tussen je tenen, loomheid en vrijheid.”

Het hele artikel leest u in de NCRV-gids van week 32+33. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg 

Terwijl de wereld wankelt, is klein geluk vaak dichterbij dan gedacht. Deze zomer staan we stil bij die kleine momentjes van verrukking en plezier. Deel 4: Wat maakt Martine van Os gelukkig?

Is de zomer voor jou de gelukkigste periode van het jaar?

“De gelukkigste? Dat weet ik niet hoor. Ik word ook heel blij van Kerst en Oud en Nieuw, als de kinderen op Kerstavond komen logeren en ik omringd ben door mensen die me lief zijn. Het fijne van de zomer is dat je in een soort vacuüm zit. Tot in mei doe ik Tijd voor Max, vervolgens ben ik ruim een maand op reis voor We zijn er bijna! Daarna hoef ik totdat Tijd voor Max in september weer begint een tijdje helemaal niets. Behalve dan naar de markt gaan voor boodschappen, eten met vrienden en de kinderen, en misschien nog op vakantie met mijn man. Dat besluiten we meestal op het laatste moment. We hebben het voorrecht dat we een hartstikke fijne tuin hebben. Ik vind het heerlijk om daar tijd voor te hebben, er een beetje in te rommelen en verder met niets anders bezig te zijn. Het bijzondere is dat de zomer me altijd heel erg doet terugdenken aan vroeger, daar mijmer ik geregeld over.”

Hoe komt dat?

“De zomer zit vol geuren van bloemen en bloesem. Je hebt van die kleine witte bloemetjes die heel zoetig ruiken. Als ik die ruik, ben ik weer terug in mijn jeugd. Dat ik van huis naar school liep en exact diezelfde geur rook. Een heel gelukkig gevoel. Geuren kunnen je stemming bepalen en je opeens terugbrengen in de tijd. Met hooi heb ik dat ook, dan ben ik terug in de hooiberg waarin ik vroeger speelde. Totaal onverwacht is opeens dat fijne gevoel er. Ik had een gelukkige jeugd, dat doet een hoop.”

Wat is nou echt zomers geluk voor jou?

Zonder aarzelen: “Korenvelden. Mijn ouders hadden een huisje boven de stad Groningen, op het platteland. In de zomer zaten we daar tussen de aardappel- en de korenvelden. In mei en juni was ik voor We zijn er bijna! op rondreis door Frankrijk, waar veel velden vol wuivend graan zijn. Zet me bij zo’n veld en ik word rustig. De golvende beweging van het gouden graan, het is zo mooi. Rust is voor mij ook geluk. Het gevoel uit mijn kindertijd, toen alles nog zo ongecompliceerd was. Ik had geen weet van wat er in de wereld speelde, er waren geen verschrikkelijke beelden uit Gaza of Oekraïne. Niet dat ik mijn ogen daarvoor wil sluiten, maar soms is het fijn om te ontsnappen aan alles wat er is.”

Zit geluk in gewone dingen?

“Voor mij wel. In cantharellen plukken met mijn moeder, die bewaren in de vouw van mijn bloesje om ze vervolgens samen op te bakken en op te eten op een boterham. Tegenwoordig is het verboden om ze te plukken; als ik ze nu koop en ze in mijn eigen keuken weer in mijn handen heb, dan overvalt dat geluksgevoel me zomaar. Of de vakanties vroeger met de kinderen, die lekkere kleine lijfjes in zwembroekjes. Wát een geluk. Toen ze klein waren, kampeerden we veel, later huurden we huisjes. Vaak aan zee – ik hou ontzettend van zon, zee en strand. Volgens mij hebben ze daar zelf ook heel erg van genoten. Ze zijn nu 37 en 35, maar vinden het gelukkig nog steeds heel erg leuk om een paar dagen met ons op pad te gaan.”

Het hele artikel leest u in de NCRV-gids van week 30+31. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg