Zangeres Eva Simons had wereldhits, toerde door Amerika, maar ging bijna ten onder aan haar succes. Op Witte Donderdag is ze te zien als Maria in ‘The Passion’. ‘In haar verdriet kan ik me inleven.’

Wat heb je van huis uit meegekregen als het gaat om geloof?

“Eigenlijk heel weinig. Mijn vader heb ik nauwelijks gekend en mijn moeder heeft nooit veel opgehad met geloof. Ik ben grotendeels opgevoed door mijn Surinaamse oma, de moeder van mijn moeder. Zij was een heel lieve, gelovige vrouw. Ze zat altijd te bidden en nam me ook wel mee naar de kerk, maar ze vertelde er niets over. Dus het verhaal van The Passion, de lijdensweg van Christus, de betekenis van Pasen, heb ik niet van huis uit meegekregen.”

Hoe zag je jeugd er verder uit?

“Als ik erop terugkijk was het een heftige tijd. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik nog een baby was. Mijn vader was verslaafd aan heroïne en had hiv. Ik heb hem na mijn derde nog één keer gezien, hij overleed toen ik dertien was. Ik heb niet eens echt afscheid van hem kunnen nemen. Mijn moeder – zangeres Ingrid Simons – was er vaak niet, omdat ze moest optreden; haar zangcarrière vond ze heel belangrijk. Daarom was ik veel bij mijn oma. Ik was enig kind, maar we woonden met de familie van mijn moeder allemaal op een kluitje in Duivendrecht, heel gezellig. Muziek heb ik met de paplepel ingegoten gekregen. Mijn ouders zaten allebei in de muziek en mijn opa van vaderskant was de beroemde Johnny Meijer, ‘Koning van de accordeon’, uit de Jordaan. Mijn moeder zat bij Jody’s Singers, ik zat als vijfjarige al bij de Jody Kids. Op school werd ik gepest. Ik was een heel druk kind. ADHD, maar dat wisten we toen nog niet, dat bestond niet. Ik was vaak ongelukkig en eenzaam, maar verborg dat door de clown te spelen. Dan werd er in ieder geval gelachen.

Het thema van ‘The Passion’ is dit jaar ‘ik ben bij je’. Wie was er toen bij jou?

“Niemand. Althans niet iemand bij wie ik mijn verhaal kwijt kon. Bij mijn oma vond ik rust. Ik sliep ook heel vaak bij haar. Dan zorgde ze voor me en dat was heel fijn. Maar ja, ik miste toch mijn moeder. Zelf heb ik mijn carrière de afgelopen jaren op een lager pitje gezet om er te kunnen zijn voor mijn dochter. Dat vond ik best moeilijk, want werken stond altijd op nummer één, dat heb ik ook geleerd van mijn moeder. Maar toen ik een kind kreeg, kwam er zoveel liefde naar me toe. Ik móét gewoon moederen, ik wil dit goed doen.”

En toen werd je gevraagd voor de rol van Maria. Waarom zei je ja?

“Wat succes betreft heb ik al veel meegemaakt. En ik weet waar het naartoe gaat. Er zijn ook veel donkere kanten aan en je moet er veel voor opofferen. Als je heel groot wil zijn, heb je geen sociaal leven, je verwaarloost vriendschappen, je komt niet meer op familiefeestjes. Het draait allemaal om hits, optredens, goed zijn. Dus je bent heel erg met jezelf bezig. Maar ja, is dat dan alles? Wat bereik je dan? Dat voelt soms heel leeg. Ik bedoel: ik heb zo’n groot bereik. Ga ik dat alleen maar voor mezelf gebruiken, om mezelf te verheerlijken? Ik kan het ook op een andere manier inzetten. Wat dat betreft voelt dit als een soort roeping. Ik heb erom gebeden naar God. Misschien is dit Zijn antwoord: ‘Ga maar verkondigen. Ga het maar doen op jouw manier.’”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 15. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Kalien Blonden

Drieluik ‘Oorlog is erfelijk’ vraagt aandacht voor kinderen in oorlog en het doorgeven van oorlogstrauma’s. Adriaan van Dis is een van de geïnterviewden. ‘De geschiedenis herhaalt zich en dat trek ik me aan.’

Was die bezorgdheid een reden om mee te werken aan ‘Oorlog is erfelijk’?

“Ik zie overal onrust in de wereld en kinderen angstig in de camera kijken terwijl ze zich vastklampen aan hun moeders rok of vaders broek. Telkens weer zie je dat kinderen de rekening betalen en op den duur gaan terugslaan. Kijk naar Israël. De huidige generatie is gevormd door de Shoah en laat zich niet meer verdrijven. ‘Dat zal ons nooit meer gebeuren.’ En dus slaat die terug. Gaza reageert daar weer op. De derde en vierde generaties zeggen: ‘Het land van onze ouders is gestolen, we pakken dat terug.’ Bij de grensafscheidingspoort in Noord-Gaza werden tientallen demonstranten neergeschoten. Allemaal zaaigoed voor radicaliteit en geweld. De jongeren worden steeds mondiger en bozer. Dat zien we nu ook bij ons.”

Hoe dan?

“Immigranten hebben Europa helpen opbouwen. Hun kinderen voelen echter dat ze nog steeds met de nek worden aangekeken. En dat hun geloof en cultuur niet worden gerespecteerd. Als reactie gaan ze dat geloof veel sterker aanhangen dan hun ouders. Je ziet veel meer hoofddoekjes dan vroeger, de ramadan is een symbool van hun identiteit geworden. Als je groepen apart zet, vernedert en uitsluit, kweek je haat en fanatisme.”

Het gedrag van uw vader maakte een angsthaas van u, zei u eens. Wat is momenteel uw grootste angst?

“De angst dat de vrijheid en vrede waarin ik ben opgegroeid te broos worden. Het gaat dan niet alleen over de Russen die nog een land inpikken, maar ook over de persvrijheid. Zoals Jeff Bezos in Amerika die tegen The Washington Post zegt dat er op de opiniepagina geen negatieve stukken meer mogen worden geplaatst over Trump. Ik ben bang dat ook ik mezelf ga censureren. Ik maak een podcast en denk soms: kan ik dit nog zeggen? Een ironisch grapje wordt snel verkeerd opgevat, mensen zijn gauw beledigd. In mijn kast staat altijd een rugzak klaar met een zaklamp, telefoonoplader, geld en ontsmettingsmiddel. Ik groeide op met een vluchtkoffer boven op de slaapkamerkast. Als het moet kan ik hem zo smeren.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 14. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bram de Graaf

Jarenlang presenteerde Herman van der Zandt nieuws- en sportprogramma’s. Met plezier, maar toch verruilde hij de NOS voor KRO-NCRV, om het human-interestprogramma ‘De reünie’ te presenteren. ‘Er zijn zoveel paden te bewandelen.’

Ben je op de racefiets?

“Nee, op de vouwfiets. Die zit trouwens ook in het programma. Ik rijd op die fiets met Richard Groenendijk door Rotterdam. Dat was voor de filmploeg trouwens best lastig, die waren ons meerdere keren kwijt. Het programma is natuurlijk bekend, het bestaat immers al twintig jaar. Maar we hebben het wel een beetje veranderd. Aan het begin ga ik met de bekende Nederlander naar een locatie die voor hem of haar belangrijk is geweest. Met Fidan Ekiz wandel ik bijvoorbeeld door Rozenburg, waar ze vandaan komt. Met René van der Gijp loop ik door het Spartastadion en met Arjan Ederveen dwaal ik door Carré. Daarna is dan de reünie zelf met de klasgenoten of de musicalacteurs.”

Zijn het dan niet alleen maar schoolklassen?

“Dat is het andere grote verschil. Het uitgangspunt is nu de bekende kop, de BN’er, en die kiest zelf welke club mensen uit zijn verleden hij of zij wil terugzien. Mensen uit een periode die belangrijk is geweest. In het geval van Miljuschka Witzenhausen en Fidan Ekiz zijn dat inderdaad schoolklassen, maar voor bijvoorbeeld Arjan Ederveen zijn het de kinderen van de cast van de musical ‘Oliver’ en voor Richard Groenendijk de collega’s van een horecagelegenheid in Rotterdam. Wat voelden ze als ze daar binnenliepen en wat waren ze voor meisje of jongen?”

Hoe was jij zelf?

“Ik was wel nieuwsgierig naar de wereld, maar ik maakte me tegelijkertijd geen zorgen over waar ik terecht zou komen. Redelijk zorgeloos, dus. Ik heb een heel fijne jeugd gehad. Over het algemeen was ik vrij braaf. Ik zocht niet de randjes op van wat niet mocht en mijn vader had het ook wel laten weten als ik dat wel had gedaan.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 13. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer