De belastinginspecteur, die heeft het altijd moeilijk op feesten en partijen. Want van belastingen vindt iedereen wel wat. En niemand steekt die mening onder stoelen of banken.

Die arme belastinginspecteur krijgt alle verwijten, alle aantijgingen, alle klachten bij iedere borrel weer te horen. Alsof die in zijn eentje verantwoordelijk is voor de totale Belastingdienst en dan met name voor alles wat misgaat.

De belastinginspecteur is de zondebok op iedere bijeenkomst. Zo langzamerhand kan ik me voorstellen hoe dat voelt. Want als ik tegenwoordig op een verjaardag aan de praat raak en desgevraagd vertel dat ik bij de omroep werk, de publieke omroep, dan voel ik me het lachertje. “Want daar in Hilversum deugt helemaal niks, vechten ze elkaar de tent uit, gaan ze niet fatsoenlijk om met medewerkers, zijn ze allemaal links, woke en klimaatactivisten, liegen ze en bedriegen de boel, werken ze met veel te veel mensen en ook nog eens voor veel te veel zenders… allemaal van onze belastingcenten.” Dat is dan allemaal mijn schuld, want ik werk bij die publieke omroep.

Ondanks mijn gekrenkte trots vertel ik dan opgewekt dat ik iedere middag met twee redacteuren en een stagiair twee uur bijzondere radio maak. Met om ons heen teams van andere programma’s die hetzelfde doen. Met z’n allen op een heerlijke radioafdeling. Maar helpt het? De belastinginspecteur heeft het op dit moment makkelijker. En zélfs leuker!

Bert Kranenbarg wisselt zijn column af met Joris Linssen. Deze column staat in de NCRV-gids van week 13. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden

Bert Kranenbarg presenteert Bert op 5 ✑ Reageren? bert@www.ncrvgids.nl

Joris Linssen presenteert onder meer ‘Hello Goodbye’, ‘Boeddha in de polder’ en ‘Spoorloos’. In zijn column voor NCRV-gids schrijft hij over wat hem bezighoudt.

Maandag is er een aflevering van Andere tijden sport vol archiefbeelden van Johan Cruijff. Mooi hoe oude beelden van legendarische voetballers je terugbrengen naar je eigen jeugd. Alleen al bij zijn foto’s zie ik mijn eigen zolderkamer voor me, waar ik ’s nachts stiekem las in zijn biografie, een dikke pil met een groene kaft, met een grote voetbal erop.

Via twee gaatjes in het zolderluik konden mijn ouders ’s nachts controleren of het licht nog aan was en ik weer aan het lezen was, daarom deed ik dat met een zaklamp onder mijn dekens. Als ik een foto van Van Basten zie uit 1988, ben ik weer in Utrecht waar we met zijn allen feestvierden na de zwei-eins tegen Duitsland tijdens het EK.

Ik zie meteen de vriendengroep weer voor me. We keken alle wedstrijden op een bruine doorgezakte bank in een zonnige studentenkamer. Ik herinner me de auto met Duits kenteken die per ongeluk tussen de euforische feestvierders op de Oudegracht terechtgekomen was. De verschrikte gezichten van de twee ouderen die erin zaten, toen de meute hun auto begon heen en weer te schudden. De vloek van 1974 was verbroken.

Dat roemruchte WK keek ik thuis bij vriendjes. In de rust konden we het als achtjarige jongetjes niet meer houden en renden we naar het stoepje om de hoek, waar de lage afscheiding van een buurtuin onze goal was. En dan voelden we ons even Johnny Rep of Johan Neeskens. Ik zit maandag voor de buis!

Deze column staat in de NCRV-gids van week 12. Joris Linssen wisselt zijn column af met Bert Kranenbarg. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Joris Linssen is presentator bij de NCRV ✑ Reageren? joris@www.ncrvgids.nl

Kanker is wreed en oneerlijk. En dat schijnt die rotziekte keer op keer te moeten bewijzen. Die gedachte schoot door mijn hoofd toen ik hoorde dat Dieuwertje Blok is overleden. De ziekte is niet selectief, er zijn al veel te veel lieve mensen vaak veel te vroeg aan overleden. 67 jaar pas.

Dieuwertje is terecht uitgebreid herdacht, mooie beelden, tedere woorden. Ze was presentator, maar zoveel meer. Niet alleen het Sinterklaasjournaal en andere radio en televisie. Ze was ook een bevlogen vrijwilliger, spande zich in voor mensen die het minder hadden.

Ik interviewde haar ooit tijdens een goededoelenlunch voor Metakids en vergeet nooit hoe ze daar met hart en ziel rondliep. Toegankelijk, aanraakbaar, geïnteresseerd. Haar vriend en collega Jeroen Kramer zei het prachtig: de Dieuwertje van tv was net zo als de Dieuwertje die regelmatig bij hem thuis kwam. Die oprechtheid kwam dwars door het scherm heen en daarom was waarschijnlijk half Nederland verliefd op haar.

Ja ik ook. Mijn collega’s bij de ziekenomroep wisten dat en regelden daarom dat ik haar mocht interviewen, net twintig jaar oud. Jaren later was Dieuwertje bij me te gast in Grand Café Kranenbarg op zaterdagochtend op NPO Radio 2 en toen heb ik haar dat eerlijk opgebiecht. Ze verblikte of verbloosde er niet van, ze was het gewend. En toch zo gewoon gebleven. En zo leuk. Voor kleine kinderen en oude mannen. Wat gaan we haar missen.

Bert Kranenbarg wisselt zijn column af met Joris Linssen. Deze column staat in de NCRV-gids van week 11. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden

Bert Kranenbarg presenteert Bert op 5 ✑ Reageren? bert@www.ncrvgids.nl

Joris Linssen presenteert onder meer ‘Hello Goodbye’, ‘Boeddha in de polder’ en ‘Spoorloos’. In zijn column voor NCRV-gids schrijft hij over wat hem bezighoudt.

Laatst liep ik op Schiphol mee met het luchthavenpastoraat. De katholieke pater Gerard en de protestante predikant Marieke leidden me rond. Een echt KRO-NCRV-uitje dus.

Samen met 25 vrijwilligers zorgen de pastors voor het zielenheil van miljoenen reizigers. Ik keek rond bij het stiltecentrum, een mooie gebedsruimte aan de andere kant van de douane, waar op dat moment veel moslims aan het bidden waren.

Ook wordt hier vaak gemediteerd en soms zit er iemand stil te huilen, die dan getroost wordt door een van de vrijwilligers. Zo was er iemand die vroeg: Ben ik een goed mens? Dat kan ik niet weten, was het antwoord, maar uit je vraag begrijp ik dat je hart eerder van vuur is dan van steen.

De pastors werken samen met de luchthaven. Als er bijvoorbeeld iemand tijdens een vlucht overlijdt, vangen zij de familie op en zorgen ze voor een ontmoeting in een rustig kamertje. Ze nemen veel praktische zorgen uit handen. Ondertussen verlenen ze bijstand. Soms alleen al door er te zijn en mensen het gevoel te geven dat ze er niet alleen voor staan.

Een stewardess vertelde hoeveel indruk een pastor op haar gemaakt had. Aan boord van haar vlucht naar Schiphol was een vrouw van wie de partner op vakantie was overleden. De kist vloog mee. En bij de slurf stond, heel rustig en deemoedig, een pastor te wachten op haar. Troostend sprak die twee woorden, die er enorm toe deden op dat fragiele moment: ‘Welkom thuis’.

Deze column staat in de NCRV-gids van week 10. Joris Linssen wisselt zijn column af met Bert Kranenbarg. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Joris Linssen is presentator bij de NCRV ✑ Reageren? joris@www.ncrvgids.nl