In ‘Kopen of slopen‘ maakt Caroline Tensen woondromen waar. Met makelaars en architecten helpt ze mensen bij het vinden van een nieuwe woning of het aanpassen van hun huidige huis. Wordt het verhuizen of verbouwen? ‘Bij mensen binnen kijken, heerlijk.’

Hoe zie je jouw rol binnen dit programma?

“Als heel luchtig en verbindend. Ik mag eventjes in een gezin duiken om het verhaal achter hun woonwensen naar boven te halen. Daarnaast moet ik er natuurlijk voor zorgen dat Alex en Britta (makelaar Alex van Keulen en architect Britta van Egmond, red.) aan het woord komen. Het is geen heel zware rol. De eerste waarop ik me niet hoef voor te bereiden. De regisseur zegt: ‘Je weet wel wat je moet doen.’ Ik vaar op mijn presentatie-ervaring en interesse in mensen. Het is een heerlijk programma om te doen. Wie houdt er nou niet van om bij mensen binnen te kijken hoe ze wonen?”

Ben je een Fundavoyeur?

“Ja, dat vind ik heel leuk, net als ’s avonds met de hond wandelen en hopen dat niet iedereen de gordijnen dicht heeft. Bij mensen binnenkijken vind ik heel interessant, zeker als het om metamorfoses gaat. Bij Kopen of slopen kom ik er na de eerste kennismaking niet van los. Ik wil weten hoe het afloopt en wat het eindresultaat is. Geregeld moet ik goed kijken hoe een huis eerst was. Soms is het van binnen gewoon driekwart gedraaid. Het is heel knap wat die supergoede aannemers waarmee we werken allemaal kunnen.”

Martijn Krabbé van het andere populaire RTL-woonprogramma ‘Kopen zonder kijken’ is ongeneeslijk ziek. Verschillende presentatoren nemen het voor het nieuwe seizoen over. Ben jij een van hen?

“Ja, bijzonder, hè? Het is echt zijn programma en het zou gek zijn als één presentator dat helemaal overneemt. Dat moet je niet willen in een situatie waarin een collega zo ziek is. De voice-overs van Martijn zijn briljant. Gelukkig blijft hij die doen, waardoor hij toch in het programma zit. Ik appte hem dat ik het een eer vind dat ik een aflevering mag presenteren. Hij antwoordde dat de eer geheel aan zijn zijde is. Heel lief. Ik heb net mijn eerste draaidag gehad, voor seizoen 9. Seizoen 8 komt dit najaar op televisie.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 6. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Daan Schuurmans is terug als verteller in ‘Het verhaal van Nederland’, het nieuwste seizoen gaat over Amsterdam. Het was een genot om zich te verdiepen in de historie van onze hoofdstad en die aan de kijker over te brengen. ‘Ik vertel graag verhalen, al hebben de kinderen daar niet altijd zin in.’

Wat is er zo mooi aan ‘Het verhaal van Nederland – Amsterdam’?

“Ik heb 24 jaar in Amsterdam gewoond en heb mijn hart aan die stad verpand – we verhuizen na de zomer terug. Het was ontzettend leuk om me te verdiepen in de geschiedenis van de stad. We hebben veel gefilmd op de Nieuwendijk. Vroeger reikte de zee tot daar en legden er bootjes aan. Mensen van heinde en verre kwamen aan wal om handel te drijven en Amsterdam op te bouwen. Fascinerend. Ook omdat het een absurd idee was om juist hier een stad te stichten, daarvoor was de bodem eigenlijk veel te drassig. Door huizen op palen te zetten, lukte het wel. Echt een wonder. Vanwege de strategische ligging ten opzichte van de wereldzeeën bloeide de stad op in de Gouden Eeuw, werd een smeltkroes van culturen. Amsterdam is altijd een rebelse en tolerante stad geweest die een zekere vrijheid uitademende. Eerst op het gebied van godsdienst, later op dat van seksualiteit. Het eerste homohuwelijk ter wereld werd hier gesloten. Het programma laat zien hoe het zo’n vrije stad is geworden.”

Is het belangrijk om juist in deze tijd dit soort historische verhalen te vertellen?

“Zeker. Er is steeds minder tolerantie, veel Amsterdammers voelen zich minder vrij dan vroeger. Maar ik heb hoop. Ooit speelde ik in Gijsbrecht van Aemstel. Toen Gijsbrecht uit Amsterdam werd verjaagd en zijn kasteel in vlammen zag opgaan, zei hij: ‘Op een dag keren we terug en zal de stad als een feniks uit de as herrijzen.’ Dat heeft Amsterdam meermalen gedaan. Tot twee keer toe is de stad bijna in zijn geheel afgebrand. En zie nu.”   

Heb je altijd een fascinatie voor geschiedenis gehad?

“Het is door deze series toegenomen, maar ik ben altijd al een liefhebber geweest van mooie verhalen. Als ik een bevlogen geschiedenisleraar had, hing ik aan diens lippen. Het is een voorrecht om het zoals nu voorgeschoteld te krijgen. Ik kom ’s ochtends op de set en loop als het ware door de geschiedenis heen. De serie richt zich op de kleinere verhalen in het grote verhaal, gaat over mensen zoals jij en ik. Dat spreekt kijkers aan. Ik vind het sowieso leuk om verhalen te vertellen, ook aan mijn kinderen. Al hebben zij daar niet altijd zin in.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 5. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bram de Graaf

Kunstenares en schrijfster Marion Bloem was vijftig jaar samen met Ivan Wolffers. Sinds oktober 2022 is ze weduwe. Over hun liefde en haar rouw gaan de documentaire ‘Een meisje van 70’ en haar nieuwe roman Verkleed in vreugde.

“Let niet op de rotzooi”, zegt Marion Bloem. “Het is verschrikkelijk.” In haar villa in de bossen van Bosch en Duin staan de verhuisdozen hoog opgestapeld. Meters boeken en ontelbare souvenirs uit verre landen, zoals wajangpoppen en beeldjes, moeten nog worden ingepakt. Het huis is te groot en te duur geworden voor een vrouw alleen. Op 7 oktober 2022 overleed haar echtgenoot Ivan Wolffers, met wie ze ruim vijftig jaar samen was. Twintig jaar lang leed hij aan prostaatkanker. “Ik wilde niet verhuizen, maar heb geen keus. Het was ook Ivans wens. Ik moest alles doen wat ik niet had kunnen doen door zijn ziekte en de mantelzorg. Reizen, schrijven, doorgaan met dat wat wij ooit samen begonnen. ‘Doe alles weg!’ zei hij. ‘En leef!’”

Huwelijk

De documentaire Een meisje van 70 volgt Marion in de laatste maanden voor zijn dood en de anderhalf jaar daarna. “De film zou over mijn kunstenaarschap gaan. Maar Ivan ging erg achteruit. De focus lag toen ook op ons huwelijk en zijn ziekte. En dat vond ik eigenlijk een te intieme kwestie. Het is uiteindelijk vooral een film geworden over Ivans overlijden en hoe ik daarmee omga, met kunst als overlevingsstrategie. Schilderen, tekenen en de sociale media hielden me in de rouwfase overeind. Mijn verdriet kon ik nog niet in woorden uiten. De schilderijen die ik na zijn overlijden maakte, zijn minder kleurrijk dan wat ik vroeger maakte en die op exposities in de film worden getoond. Dat is oud, kleurrijk werk. In de beelden van mijn atelier zie je op de grond nieuw werk. Dat is heel donker.”

Ivan Wolffers vertelt in de documentaire over hun ontmoeting en liefde. De twee leerden elkaar begin jaren 70 kennen. Wolffers spreekt over een verbluffende schoonheid, naar wie hij niet durfde toe te stappen in een discotheek. “Uiteindelijk kwam zij naar mij toe en zijn we gaan praten”, zegt hij. “We zijn nooit opgehouden met praten. Nooit. Aan één stuk door, 51 jaar.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 4. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bram de Graaf