Met heel haar hart geniet Loretta Schrijver van ‘The masked singer’, waar ze in het panel zit. Vrolijkheid en verstrooiing passen bij de manier waarop ze in het leven staat. Het is tijd om te genieten van de mooie dingen. ‘Sprookjes zitten in mijn karakter.’

Wat maakt ‘The masked singer’ zo waanzinnig?

“Ik doe dit nu al vijf jaar en meteen vanaf het begin was het enig. Het is een vrij eenvoudig format: een stel BN’ers wordt in een pak gehesen en vervolgens moeten wij, de panelleden, raden wie erin zit. Dat is niet bepaald ingewikkeld. Al weet ik inmiddels dat het allesbehalve simpel is. Ik heb net weer een appje naar de makers gestuurd met ‘Jongens, jullie hebben jezelf overtroffen. Mooier dan dit kán gewoon niet.’ Maar dat kan blijkbaar wel, want ik stuur ze ongeveer elke week zo’n bericht. Het is een spektakel, met zulke mooie pakken waar bijzondere mensen uitkomen. Ik geniet van de wonderschone optredens en stemmen die tot in het diepst van mijn ziel doordringen. Van een schoonheid, niet normaal. Gisteravond gebeurde het weer dat ik zwaar ontroerd was. Ik was blij dat Gerard Joling eerst het woord nam, zodat ik mezelf kon herpakken. Het was zo overweldigend mooi. Ik ben een heel gelukkig mens dat ik hier bij mag zijn.”

En dan maar raden wie er in zo’n pak zit. Lukt dat nog als je zo geraakt bent? 

“Nee, absoluut niet. We hebben van die opschrijfboekjes en Carlo Boszhard zit naast me bijna wiskundige formules te noteren. We zijn nog niet eens klaar met het opnemen van de hele serie en hij heeft al vier boekjes volgeschreven. Ik amper twee, omdat ik de hele tijd werkelijk waar geen idee heb. Echt, we zijn het domste panel van Nederland.”

Dus gaan jullie elke keer af?

“Dat maakt me helemaal niets uit. Weet je wat het is, voor mij is het een sprookje. Als zo’n prachtig karakter ook nog eens heel mooi zingt, dan heb je me. Dan geloof ik gewoon in de prins die de schone slaapster wakker kust.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 45. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Stijn Fens is sinds dit voorjaar de nieuwe eindredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Én hij is in deze week van Allerzielen voor het eerst te lezen als columnist in NCRV-gids. Een nadere kennismaking met een verstokt katholiek. ‘Ik begon een beetje lui te worden.’

Deze week verschijnt je eerste column in NCRV-gids. Wat kunnen de lezers verwachten?

“Ik heb tien jaar lang columns voor Trouw geschreven, dat stopte toen ik een half jaar geleden overstapte naar KRO-NCRV. Als je een column hebt, kijk je altijd om je heen, op zoek naar inspiratie. Daarom ben ik erg blij dat deze week mijn column in de gids start; ik begon een beetje lui te worden. Ik vertel graag over wat ik meemaak, daar geef ik vervolgens betekenis aan. Natuurlijk speelt het katholieke geloof daarin een grote rol, want ik ben veel in kerken en kloosters te vinden. Daarnaast vertel ik ook iets over hoe het in Nederland gaat. Mijn column is mijn kijk op de wereld om me heen, al ben ik geen ‘meningen-columnist’; ik schrijf eerder mijmerend en beschouwend. En ik heb een grote liefde voor taal.”

Het is deze week Allerzielen, wat betekent deze katholieke gedenkdag in de huidige tijd?

“Allerzielen is een gedachtenis die in de kerk een beetje in de vergetelheid was geraakt, maar vervolgens door de samenleving is opgepakt. Nu is het ook weer helemaal terug in de kerken, zowel in de katholieke als in de protestantse. Dat vind ik interessant. Het klassieke Allerzielen was bedoeld om te bidden voor de overledenen die nog niet bij God in de hemel waren. Nu is het meer een nationale gedenkdag geworden voor alle wat ik dan maar even ‘huistuin- en keukendoden’ noem.”

En wat betekent Allerzielen dan voor jouzelf?

“Ik zorg ervoor dat ik rond deze datum het graf van mijn moeder in Zandvoort en het graf van mijn vader op De Nieuwe Oosterbegraafplaats in Amsterdam bezoek. Ik houd van begraafplaatsen, het zijn mooie plekken om overleden naasten dicht bij je te houden. En ik ontmoet er altijd aardige mensen. Het praat daar makkelijker, je bent onder lotgenoten en alle gêne om over de dood te praten is er weg. In Rome bezoek ik ook altijd een begraafplaats. Daar staat op bijna elk graf een foto, alsof de overledenen je toelachen en laten weten dat dood zijn best meevalt.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 44. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Lieneke van der Fluit

Amsterdam bestaat 750 jaar en dat wordt een jaar lang gevierd. Met zaterdag eerst het openingsconcert in Ziggo Dome, dat live op televisie te volgen is. Willeke Alberti staat – natuurlijk – op het podium. ‘Vergeleken met die 750 jaar ben ik nog een jonkie.’

In 2025 bestaat Amsterdam 750 jaar. Dit wordt een jaar lang gevierd met uiteenlopende festiviteiten. De aftrap vindt op 27 oktober plaats in Ziggo Dome – de grootste concerthal van de stad – met optredens van Trijntje Oosterhuis, André Hazes, René Froger en vele anderen. Wie bij dit evenement niet mag ontbreken is Willeke Alberti, met 79 jaar de grande dame van het levenslied. Ze vindt een eer dat ze is gevraagd. “Zo bijzonder dat ik er weer bij ben. Ook op het vorige jubileum, vijftig jaar geleden, stond ik op het podium. Heerlijk was dat. Ik zong samen met de twee grote helden in mijn leven: mijn vader en Johnny Jordaan. Ze waren allebei ras-Amsterdammers en hebben zoveel schitterende nummers over hun geboortestad gemaakt. Toen waren het nieuwe liedjes; een halve eeuw later zijn hun lofzangen klassiekers geworden die iedereen in Nederland kent. Ik vind het een cadeau dat ik ze op mijn leeftijd opnieuw ten gehore mag brengen bij dit feest, met vertrouwde collega’s en een nieuwe generatie artiesten.”

Carré

Hoewel Willeke al jaren niet meer in de stad woont – “voor de kinderen was het beter om naar buiten te gaan” – blijft ze van Amsterdam houden. “Nou ja, behalve dan als ik een parkeerplek zoek.” Naast mooie jeugdherinneringen denkt ze ook met veel liefde terug aan haar optredens in de stad. “Ik heb gezongen op de Dam, in Carré en natuurlijk twintig jaar lang tijdens Pride Amsterdam. Ik word helemaal warm van binnen als ik daaraan denk. Op het podium staan is altijd mijn oplaadmoment geweest. Nog steeds kan ik alles vergeten wanneer ik sta te zingen, alle droevige dingen die er de laatste jaren in mijn familie zijn gebeurd. Ik kan al mijn emoties erin kwijt.”

Hazes

“En natuurlijk, er zijn ook nieuwe liedjes, nummers van deze tijd. Zo fijn om dat met al die goede artiesten te mogen doen. René Froger ken ik al sinds hij een klein jongetje was, net als André Hazes. Verder treden onder anderen S10, Berget Lewis en Donnie op. We kijken er met z’n allen naar uit er een fantastische avond van te maken, ter ere van Amsterdam. Het is toch wat, hè, 750 jaar. Daarbij vergeleken ben ik nog maar een jonkie.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 43. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Lydia van der Weide