Joris Linssen is terug, met een nieuwe versie van Hello Goodbye. De afleveringen zijn met twaalf minuten een stuk korter, maar de essentie blijft hetzelfde. ‘Er is geen programma dat zo spontaan is.’

Hoe is het om terug te zijn met ‘Hello Goodbye’?

“Het voelde echt als thuiskomen. Zodra ik die aankomsthal binnenliep, zag ik al die verhalen weer. Het was alsof ik nooit was weggeweest. Het is daar zo’n caleidoscoop van bijzondere mensen, die lopen allemaal zo ons programma binnen. Ik kwam ook al veel schoonmakers en ander personeel tegen die allemaal zeiden: ‘hé, ze zijn er weer’. Ondertussen horen we een beetje bij het meubilair van Schiphol. We maken dit programma met een vaste, kleine crew; we hoeven elkaar niet meer te vertellen hoe het moet. Wel zijn we nog elke keer verbaasd door de openheid van mensen en wat voor verhalen ze vertellen.”

Waarin verschilt deze nieuwe reeks van voorgaande seizoenen?

“De afleveringen zijn met twaalf minuten een stuk korter dan voorheen, maar het zijn er dus ook veel meer. We zagen dat korte filmpjes op TikTok en Instagram miljoenen keren werden bekeken. Ook wij zoeken naar nieuwe vormen en manieren om de kijker te bereiken. Hoe kunnen we zorgen dat zo veel mogelijk mensen ons programma zien? Daarom zitten de mooiste gesprekken nu met z’n tweetjes in een aflevering.”

Wat is de kracht van het programma?

“Ik denk dat het de tijdgeest ademt. Moderne ontwikkelingen waar we in Hilversum verhalen bij zoeken, komen uit zichzelf voorbij. Internetdating, regenbooggezinnen, we komen het allemaal tegen. We hebben geen rare kunstgrepen nodig om diversiteit in het programma te brengen, op Schiphol is die altijd er al.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 42. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Wouter Luijken

Evelien de Bruijn is begonnen aan een nieuw hoofdstuk in haar leven. Na een sabbatical van zes maanden en het schrijven van een boek, volgde haar eigen radioshow bij KRO-NCRV. ‘Dat is heel eervol, maar ook wennen.’

Je maakt Evelien! nu vijf maanden. Hoe bevalt het?

“Heel goed. Ik vind het onwijs leuk. Het is heel eervol, maar tegelijk ook gek om nu een eigen programma te hebben. Het is wel wennen.”

Hoezo?

“Hiervoor zat ik vijf jaar lang op Radio 10 bij Ekdom in de morgen, eerst als nieuwslezer en daarna twee jaar als sidekick. Ik had altijd Gerard tegenover me; nu zit ik in mijn eentje voor de microfoon, dat vind ik soms nog wel een uitdaging. Ik praat nu tegen een denkbeeldige luisteraar. Mijn man Paul (Van der Lugt, oud-zendercoördinatorbij NPO 3FM, red.) zei laatst: ‘Weet je wat je moet doen? Een foto van iemand neerzetten en daartegen gaan praten.’ Dat is een oude radiotruc. Wanneer ik een specifieke vraag aan de luisteraars stel, reageren ze heus wel, maar over het algemeen zijn ze gewoon lekker aan het luisteren. Ik draai veel muziek en uiteindelijk ben ik er om de mensen te plezieren, niet om naar hun feedback te vissen.”

Voordat je bij NPO Radio 2 begon, nam je een sabbatical van zes maanden. Waarom was je daaraan toe?

“Deze baan kwam pas op mijn pad toen mijn sabbatical er alweer opzat, het was puur toeval dat het zo mooi aansloot. De hoofdreden was dat ik gewoon heel moe was. Ik vond de ochtendshow met Gerard Ekdom onwijs leuk, leerzaam en supergezellig, maar ik merkte op een gegeven moment dat het me meer energie kostte dan dat het me opleverde. Ik heb altijd geprobeerd om in het weekend mijn vertrouwde leven te blijven leiden, met veel feestjes en gezelligheid. Soms voelde ik op zondagavond dat het iets te gezellig was geweest. Ik wilde echt leuke dingen met Paul blijven doen, al was het ter compensatie voor de rest van de week, waarin ik ’s avonds al om negen uur naar bed moest. Al met al begon mijn reservebatterij een beetje op te raken. We hebben onder meer een mooie reis naar Nieuw-Zeeland gemaakt. Ik heb trouwens niet alleen vakantie gevierd: ik heb tijdens mijn sabbatical ook een boek geschreven.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 41. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Ernest Marx

Zangeres Ilse DeLange en presentator Frank Evenblij maken in ‘Dolly for president‘ een roadtrip door Tennessee, de geboortestaat van Dolly Parton. ‘Ze is meer dan alleen een countryzangers: Dolly verbindt en omarmt.’

Ilse, hoe leerden Frank en jij elkaar kennen?

“Frank portretteerde mij voor zijn programma Evenblij maakt vrienden en we hadden meteen een klik. Ik vind het te gek dat we samen dit programma mochten maken. Drie weken lang reden we door Amerika, vaak zaten we samen in de auto zonder camera erbij. In die periode is Frank een soort broer voor me geworden. We hebben intense gesprekken gevoerd, gehuild en ontzetten veel lol gehad. Bijvoorbeeld toen hij mij ging pluggen bij een Amerikaans radiostation.”

Waar gaat ‘Dolly for president’ over?

Frank: “Ilse en ik onderzochten wie Dolly Parton eigenlijk is en wat ze betekent. Zowel muzikaal, als cultureel en maatschappelijk. Het is een heel oprechte en vooral persoonlijke zoektocht. Ilse is ontzettend fan van Dolly en er zijn veel parallellen tussen hun levens. Net als Dolly vertrok Ilse op jonge leeftijd naar Nashville om zich te wijden aan de countrymuziek.”

Hebben jullie ook samen opgetreden?

Ilse: “Ja, dat hoorde er wel bij. We waren bij twee mannen die de meest waanzinnige Dollyspullen hadden verzameld. Pruiken, kleding… ze hadden zelfs een bed van Dolly. Ik mocht voor ons optreden een pruik en een outfit lenen. Op sommige plekken zat die wat strak en op bepaalde andere punten juist weer te ruim (lacht). Het was gewoon niet te bevatten: ik in de kleding van Dolly, met een van haar pruiken op, het voelde zo bijzonder. Toen ze me zagen, kregen die mannen bijna een hartverzakking. Gelukkig leeft Dolly nog, maar voor hen was ik toch een soort van reïncarnatie.”
Frank: “Samen zongen we ‘Islands in the stream’, de droom was compleet.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 40. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg