Hij heeft een ongebreidelde energie en stelt al jaren misstanden aan de kaak in Radar. Maar wie is Fons Hendriks nog meer? Kennismaking met een bevlogen presentator. ‘Ik heb overwogen om politicus te worden.’

‘Fons staat altijd aan’, zei je vriendin Liesbeth in de Volkskrant. Zelfs op jullie Franse vakantieadres was je bezig. Gun jij jezelf wel eens rust?

“We schreven daar allebei aan een boek. Liesbeth heeft avondenlang doorgewerkt, want haar boek moest af. Het mijne – over mijn ervaringen bij consumentenrubrieken – had minder haast. Terwijl zij zat te tikken binnen, zat ik lekker buiten met een glaasje wijn. Maar inderdaad: ik wil altijd nuttig bezig zijn, iets nieuws leren of ervaren. Juist daar word ik rustig van. Ik word heel ongelukkig van uren op het strand liggen. Pure tijdsverspilling.”

Je bent met name nuttig bezig voor anderen. Waar komt dat vandaan?

“Waarschijnlijk van mijn ouders. Ze werkten allebei bij het UWV en waren erg sociaal betrokken. Aan de eettafel vertelden ze over de schrijnende situaties waarin mensen die geen hulp meer kregen van instanties waren terechtgekomen. Dat heeft onbewust invloed gehad. Ik vind het belangrijk iets voor een ander te doen en heb gemerkt dat de camera daarbij een enorm machtsmiddel is. Er gaat ongelooflijk veel mis in Nederland en het lijkt soms wel of mensen pas écht naar iemand luisteren als die een camera bij zich heeft.”

Wanneer ben jij op je best?

“In de confrontatie met degene die de fout heeft begaan. Maar ik ben niet sensatiebelust. Regel één: altijd wederhoor toepassen. Wat is het verhaal van die ander? Ik confronteerde eens een aannemer die tientallen mensen had gedupeerd. Hij daagde ons voor de rechter. In de rechtszaal hoorde ik dat zijn gezin vanwege ons werd bedreigd. Toen realiseerde ik me welke impact we hebben.”

Waar lig jij wakker van?

“Als ik in beschimmelde huurwoningen kom waar mensen gezondheidsklachten hebben, mensen die vanwege geldgebrek niet kunnen verhuizen. Ik word echt boos als zo’n verhuurder dan niet zijn verantwoordelijkheid neemt en er iets aan doet. Onrecht is mijn drijfveer. Als ik iets niet kan oplossen, word ik daar echt moe van. Ik blijf dan zoeken naar een andere rechtsinstantie- of persoon die wel een oplossing biedt. Als dat lukt, geeft dat veel energie.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 39. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst:  Bram de Graaf

Anne-Mar Zwart presenteert ook de tweede reeks van ‘Handen aan de Couveuse’. Zelf zwanger volgde ze premature kindjes op de afdeling neonatologie van het Erasmus MC. “Zelfs als het zo misgaat, is er zoveel liefde en veerkracht.“

Was je direct enthousiast toen je hoorde over het concept van ‘Handen aan de couveuse’?

“Ik was direct nieuwsgierig naar hoe het eraan toe gaat op een afdeling neonatologie. Ik had geen idee, maar voelde dat dit een bijzondere plek is. Ouders, de pasgeboren baby’s, naaste familie en ziekenhuismedewerkers maken hier zoveel met elkaar mee. Het is een kleine, gesloten wereld waar je als buitenstaander normaal niet snel toegang toe hebt. Ik vind het heel mooi dat ik die nu kan laten zien. Het gaat hier niet om mij, maar om wat de mensen meemaken. Deze rol past me perfect, ik ben niet de presentator, ik ben mens en maker. Ik blijf waar nodig op de achtergrond en laat me verwonderen. Ook stel ik alle vragen die in me opkomen. Door alles bespreekbaar te maken, probeer ik de zwaarte eruit te halen. Ik merk dat de ouders dit ook fijn vinden, want ze kunnen zich eenzaam en niet begrepen voelen door de buitenwereld. Dan is het fijner als iemand vragen stelt en er niet omheen draait.”

Waarom wil je dit programma maken?

“Ik wil laten zien hoe mensen overeind kunnen blijven als het zo tegenzit. Dat vind ik mooi, dat we blijkbaar zo gemaakt zijn dat we overeind blijven, ook als je totaal geen houvast meer hebt. Want dat is wat gebeurt met premature kindjes, er wordt nul perspectief geboden, puur omdat artsen ook niet weten hoe het verder zal gaan met zo’n baby’tje. Het kan nog zo goed gaan in de eerste weken, ineens kan het toch misgaan. Dat deze jonge ouders zich staande houden en genoeg hebben aan het kleinste strohalmpje, dat vind ik prachtig om te laten zien. Wat een liefde, daar word ik elke keer door geraakt. Zelfs als het misgaat, is er nog zoveel liefde en veerkracht. Ook heb ik diep respect voor alle mensen die werken op de afdeling. Blijdschap, verlies, alles loopt hier door elkaar. Dat moet je mentaal ook maar zien te verwerken. Gemiddeld sterft er een baby per week op deze afdeling. Als er een kindje is gestorven, gaat er een lichtje branden op de gang. Zo weten alle medewerkers dat ze hier rekening mee moeten houden, uit respect voor het verlies. Dit soort dingen raakt me.”

Hoe was het voor jou om zoveel vroeggeboren baby’s te zien met zelf een baby in je buik?

“Ik nam mijn werk wel mee naar huis en leg maar eens uit thuis wat je hebt meegemaakt. Dat is moeilijk, helemaal in de hectiek van de dag. Vaak kwamen de tranen pas los als ik het voor de tweede keer in de montage zag. De opnames startten toen we nog aan het nadenken waren over een tweede kind. Ik heb me in het begin wel heb laten afremmen door wat ik zag en meemaakte in het ziekenhuis. Toch is het goed te realiseren dat wat er op de afdeling neonatologie speelt, maar echt een klein percentage baby’s overkomt. Door veel gesprekken met vooral mijn partner, maar ook met vrienden en familie, voelde ik dat het mooi is om te kiezen voor het leven, in plaats van ons te laten beïnvloeden door angst. Ik bedacht ook dat, als er iets is met ons kind, we dit kunnen dragen. Onze relatie is goed, onze basis is stevig. Dat heeft ons over de streep geholpen.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 38. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Lieneke van der Fluit

In ‘De wapenroute’ onderzoekt Sinan Can de herkomst van diverse moordwapens. Een documentaireserie van een journalist die iets teweeg wil brengen. ‘Ik hoop dat ik nieuwe generaties inspireer.’

In dit programma zoek je naar de herkomst van de wapens waarmee Pim Fortuyn, Peter R. de Vries en Theo van Gogh werden omgebracht. Wat fascineerde jou aan dit onderwerp?

“Ik zag een Amerikaanse documentaire over de route die het wapen heeft afgelegd waarmee president Abraham Lincoln in 1865 werd vermoord. Ik dacht: dit kun je ook in Nederland maken. We hebben hier de afgelopen 25 jaar een aantal historische moorden gehad. Die op Fortuyn, De Vries en Van Gogh stonden nog het meest op mijn netvlies. Ze zijn allemaal met een vuurwapen gedood; Theo van Gogh werd eerst doorzeefd, voordat zijn keel ritueel werd doorgesneden. Ik wist alle details nog over die moorden, maar niet over de moordwapens. Waar kwamen ze vandaan, hoe kwamen ze hier terecht? Dat wilde ik uitzoeken.”

Van Gogh en Fortuyn werden vermoord in jouw beginjaren als journalist. Is dat bepalend geweest voor de weg die je bent ingeslagen in je vak?

“Zeker. In mei 2002 liep ik stage bij CNN in Istanbul. Ik was net thuis toen de hoofdredacteur belde: ‘Kom terug naar de redactie, want die kale van jullie is vermoord!’ Die kale? ‘Ja, die politicus.’ Ik wist meteen dat het over Fortuyn ging en sprong in de auto. Onderweg belde ik mijn vader om te vragen wat er precies was gebeurd, of er iets bekend was over de dader. Die zou een migratieachtergrond hebben. Mijn vader zei: ‘Als dat zo is, zijn de gevolgen niet te overzien.’ Hier en daar waren inmiddels rellen uitgebroken. Die avond al verklaarde de politie op een persconferentie dat het om een witte man ging. Toen ik terug was in Nederland heb ik mijn afstudeerscriptie geschreven over de uren tussen de moord en die verklaring. Daarvoor sprak ik ook oud-premier Wim Kok. Hij bekende opgelucht te zijn geweest toen bleek dat de dader geen migratieachtergrond had.”

Voor die documentaires neem je ook risico’s. De wapenhandel is een louche wereld, je reisde eerder door IS- en talibangebied. Wie houdt jou tegen?

“Niemand. Maar ik zal nooit iets maken puur om te scoren. Altijd kijk ik of iets belangrijk genoeg is om te vertellen. Dee wapenhandel is zo’n onderwerp: er zijn grote belangen mee gemoeid. Door het onthullen van de werkwijze van wapenhandelaars en de routes die ze gebruiken, loop ik risico. De wapenroute is misschien wel de lastigste serie die ik ooit maakte. We moesten mensen voor de camera krijgen die er helemaal geen belang bij hadden om op televisie te komen.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 37. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bram de Graaf

Joyce Boverhuis is een van de gezichten van het ‘EenVandaag Opiniepanel’, onderdeel van het dagelijkse actualiteitenprogramma ‘EenVandaag’. Ze is er helemaal op haar plek. ‘Ik wil het verhaal achter de mening laten zien.’

Hoe ben je presentator van het Opiniepanel geworden?

“Zoals altijd in het leven moet je een beetje geluk hebben, mensen om je heen hebben die je een kans geven. Ik ben een hele tijd redacteur geweest bij EenVandaag. Op een gegeven moment vertelde hoofdredacteur René van Brakel dat ze naast Gijs Rademaker nog iemand zochten om opiniepeilingen te presenteren. René wilde graag dat het iemand van de redactievloer zou worden. Ik heb een screentest gedaan en ik ben het geworden. Ik doe het met heel veel liefde. In deze dubbelrol als presentator en opiniepeiler komen heel veel kanten van wat ik altijd heb willen doen samen.”

Vertel, hoe zit dat?

“Vroeger wilde ik acteur of dominee worden. Ik ben christelijk opgevoed. Ik droomde van een oecumenische gemeenschap waar iedereen welkom is, waar iedereen zijn of haar zorgen kan vertellen. Ik zie ook de kracht van het samen bidden. Van met een groep mensen je zorgen over de wereld en je naasten uitspreken, daar even bij stilstaan. Ik ben niet meer gelovig, maar ik vind dat nog altijd heel mooi aan de kerk. Ik heb me na mijn middelbare school nog wel ingeschreven voor de opleiding theologie, maar een docent daar wees me erop dat ik voor wat ik wilde beter humanistiek kon kiezen. Uiteindelijk heb ik Nederlands en later journalistiek gestudeerd, omdat ik ontdekte dat ik me vooral wilde verdiepen in de verhalen van mensen. Wat ik interessant vind aan het EenVandaag Opiniepanel, is dat het ook gaat om verhalen; de verhalen achter de mening. Door die aan bod te laten komen, kan ik de zorgen die mensen hebben aan het licht brengen.”

Hoe is het Opiniepanel ontstaan?

“Na de moord op Pim Fortuyn ging er een schok door Nederland. Vanwege de moord, maar ook door zijn plotselinge opmars. Politici hadden de onvrede niet aan zien komen, de media ook niet. Daarna dachten de toenmalige makers van ons programma: hoe komen we bij mensen achter de voordeur? Toen hebben ze kijkers gevraagd of ze hun mening wilden geven. Die groep is nu uitgegroeid tot een panel met 80.000 leden. Aanmelden kan nog steeds.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 36. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bas Roetman