X
nrcv-light-2
zaterdag 04 april 2026
http://nrcv-light-2

Kijk Digitaal: Pablo Escobar en The Holdovers

De NCRV-gids zet in iedere editie de beste online kijktips op een rijtje. We nemen het tv-aanbod van de week door en zoeken daar mooie on-demand-aanvullingen bij. Dit is de oogst van week 30+31.

Pride

Videoland • Nu te zien

In 1984 besloot een groep homoseksuele activisten de stakende Britse mijnwerkersbond te helpen. Feelgoodkomedie.

Los 500 días de Escobar

Netflix • Nu te zien
Deze misdaaddocumentaire vertelt het verhaal van de vijfhonderd dagen durende klopjacht op de Colombiaan Pablo Escobar.

The Holdovers

SkyShowtime • 27 juli

Een chagrijnige docent op een kostschool moet tijdens de kerstvakantie passen op een handvol ‘overblijvers’ in deze veelgeprezen tragikomedie.

Feelgoodfilm in Zuid-Frankrijk

Dat er veel mooie verhalen te vertellen zijn over ouderen, bleek de voorbije jaren wel in de Nederlandse bioscopen: Casa Coco, Rocco & Sjuul en De terugreis zijn wat recente voorbeelden. Ook het komische drama Neem me mee laat zien dat het nooit te laat is voor nieuwe ervaringen. Deze film van Will Koopman (Gooische vrouwen, Oogappels) gaat over een gevarieerd groepje zeventigplussers, dat met een jonge reisleider op vakantie gaat naar Zuid- Frankrijk. Het zestal bouwt een bijzondere band op. De film heeft een sterrencast, met onder anderen Jeroen Krabbé, Renée Soutendijk en Kees Hulst, en een titelsong van André van Duin. Nu te zien op Netflix.

Dit en meer staat in de NCRV-gids van week 30+31. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden. Een vraag? Mail naar kijkdigitaal@www.ncrvgids.nl.

Column Joris Linssen: Oneindig

Joris Linssen presenteert onder meer Hello Goodbye, Boeddha in de polder en Out of Office. In zijn column voor NCRV-gids schrijft hij over wat hem bezighoudt.

Groen. Overal. Stilte. Even helemaal niets. Alleen het tikken van onze stokken en het knerpen van de zware rugzakken die we torsen. Dit is de West Highland Way in Schotland. Honderd mijl wandelen door glooiend landschap. Langs meren en over heuvels. Over paden die zich eindeloos tot aan de horizon strekken. Niet denken, niet piekeren, maar zijn. Gewoon zijn. Het is verkwikkend. Het laadt op.

Na een lange dag met bewolking is nu de zon doorgebroken. We komen met zijn tweeën aan op een maagdelijk strandje op een landtong. Pas als je uit het bos komt, zie je het liggen. Kabbelend water, kleine keitjes. Niemand verder. Ik gooi mijn kleren af en spring het water in. IJskoud. Helder. Als ik weer opgedroogd ben haal ik de tent uit mijn rugzak en samen zetten we hem op. We blazen onze matrasjes vol en spreiden de isolatiefolie erover uit. Slaapzak erbij en klaar.

Op het gasje koken we water uit onze veldfles, waarmee we een maaltijdzak vullen. Acht minuten wachten, roeren, lepelen. Op een vlakke rots aan de rand van het meer eten we onze instant curry. De laagstaande zon verwarmt onze vermoeide voeten.

En dan praten we over hoe het toch mogelijk is, dat dit, juist dit, zo hemels voelt. Is het de eenvoud? De vermoeidheid? De opluchting die je voelt als je eindelijk die zware tas van je schouders laat glijden en heel even op lijkt te stijgen? Wat het ook is, het doet ons oneindig goed.

Joris Linssen wisselt zijn column af met Bert Kranenbarg. Deze column staat in de NCRV-gids van week 28+29. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden

Joris Linssen is presentator bij de NCRV ✑ Reageren? joris@www.ncrvgids.nl

Nynke de Jong: ‘Voordat we naar Boedapest vlogen, was ik al blut’

Er zijn van die zomers die een leven bepalen. Om een ingrijpende gebeurtenis of een levensveranderend inzicht. Journalist Nynke de Jong: ‘In de zomer van 2008, waarin ik zonder geld in Praag zat, werd ik volwassen.’

Welke zomer is gedenkwaardig voor je?

“De zomer van 2008, waarin ik zonder geld in Praag zat. De zomer waarin ik volwassen werd.”

Vertel!

“Met mijn ouders zat het avontuurlijke reizen maken er niet zo in. Appelscha, op drie kwartier rijden, dat was onze zomerbestemming. Mijn drie broers en ik vonden dat prima. Ik kan me niet herinneren dat ik naar een verre bestemming hunkerde. In 2007 ging ik met vrienden naar Sziget, een groot muziekfestival in Boedapest. Niemand van ons gezin was daar ooit geweest. Dat ik de eerste was, dat mijn ouders niet wisten wat ik deed, dat er daar zoveel verschillende soorten mensen waren en ik er gewoon tussen paste, was ontzettend leuk. Er ging een wereld voor me open. Ik kon dat dus gewoon, het was niet zo dat ik zonder de veiligheid van thuis meteen in de goot lag. Die vakantie beviel zo goed, dat mijn vrienden en ik een jaar later besloten opnieuw te gaan.”

De zomer van 2008, wat deed je, wie was je?

“Ik was 23, Friesland had ik op mijn achttiende verlaten voor een studie Nederlands in Utrecht. Daar raakte ik bevriend met iemand die communicatie studeerde. Bij haar op de opleiding zat een heel leuke club mensen, bij wie ik me aansloot. Haar vriend was dj en draaide in Tivoli, waar ik kennismaakte met een heel ander soort muziek. Ik ben opgegroeid met klassieke muziek en speelde bugel in de fanfare. Op een gegeven moment nam mijn broer populaire muziek mee, want mijn ouders draaiden nooit The Beatles en Stones. Door die vriendin en haar vriend ontdekte ik een nieuwe muziekwereld, die van de dance. Wat experimenteler en alternatiever, machtig interessant vond ik het.”

En de zomer van 2008 bracht je opnieuw door op het festival Sziget.

“Ja. In 2007 waren we er met de bus naartoe gegaan. Dat duurde zó lang, dat we nu gingen vliegen. Eerst een paar dagen naar Praag en daarna naar Boedapest. Praag vond ik fantastisch. Ik was toen ook al helemaal in de ban van geschiedenis en las die zomer In Europa van Geert Mak, dat enorm dikke boek. Als een zware stoeptegel sleepte ik het mee door de stad. Alles wat ik las – het verhaal over de Praagse lente, het Joodse getto – kwam tot leven. Het was een openbaring. Appelscha heeft ook geschiedenis, maar die haalt het niet bij Praag. Het gebeurde geregeld dat een vriend midden in de stad zei: ‘Oké Nynke, vertel maar’ en dan gaf ik een minicollege.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 28+29. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Kijk Digitaal: Anyone But You en Mandela’s generatie

De NCRV-gids zet in iedere editie de beste online kijktips op een rijtje. We nemen het tv-aanbod van de week door en zoeken daar mooie on-demand-aanvullingen bij. Dit is de oogst van week 28+29.

Nelson Mandela’s generatie van hoop

Op 18 juli is het internationale Nelson Mandela-dag. Het initiatief is in het leven geroepen om – op de geboortedag van Nelson Mandela – mensen aan te sporen om zich in te zetten voor wereldvrede. In 2019, 25 jaar nadat Mandela president werd, bracht de Nederlandse fotografe Ilvy Njiokiktjien Born Free, Mandela’s generatie van hoop uit. De documentaire gaat over Zuid-Afrikaanse jongeren die opgroeien in een maatschappij waarin gelijkheid de basis is. Is apartheid echt weg uit het land of is dat alleen op papier het geval? Klik hier om de documentaire terug te kijken.

Svaniti nella notte

Netflix • 11 juli

Italiaanse thriller over een koppel dat in scheiding ligt. Het gaat er niet bepaald vriendelijk aan toe. Dan worden hun kinderen ontvoerd.

Eismayer

Videoland • 15 juli

De harde sergeant-majoor Eismayer valt voor een mannelijke rekruut. Op echte gebeurtenissen gebaseerde dramafilm.

Anyone But You

Netflix • 18 juli

Bea en Ben lijken het perfecte stel, maar na een eerste date gaat het toch mis. Dan worden ze met elkaar opgezadeld op een bruiloft in Australië.

Dit en meer staat in de NCRV-gids van week 28+29. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden. Een vraag? Mail naar kijkdigitaal@www.ncrvgids.nl.

Hans Kazàn: ‘In Spanje is het elke dag vakantie’

Er zijn van die zomers die een leven bepalen. Om een ingrijpende gebeurtenis of een levensveranderend inzicht. Spreker en goochelaar Hans Kazàn: ‘We zijn verhuisd naar de plek waar we zo graag wilden zijn.’

Wat gebeurde er in die ene zomer waarin alles anders was?

“Om dat te vertellen, moet ik eerst terug naar een jaar of tien ervoor, toen we voor het eerst in Cabopino kwamen. Het was liefde op het eerste gezicht. Het was toen nog een klein dorpje, helemaal niet toeristisch, waar we een klein huisje huurden. Dat het niet zo groot was met onze vier kinderen maakte niet uit, want we leefden er voornamelijk buiten. Koken deden we niet. Er is niets gezelligers dan met elkaar van een grote schaal hapjes in een restaurant eten. Destijds was dat heel betaalbaar, voor een euro of vier per persoon was je wel klaar. En de vis natuurlijk. Elke dag voeren de vissersboten de haven in, verser kan niet. Ik ben niet zo’n vleeseter, maar vis vind ik heerlijk. Het was zo fijn, dat we er zomer op zomer terugkeerden.”

Tien jaar lang ging dit zo. Totdat jullie besloten te emigreren.

“Als gezin kwamen we er inmiddels een paar keer per jaar. De kinderen spraken Spaans en hadden er vrienden. Elke keer als we in Cabopino aankwamen, verdwenen ze naar de haven om met hen te spelen. Na elke vakantie keerden we met frisse tegenzin terug naar huis. Ik weet niet meer van wie het initiatief kwam, maar op een gegeven moment kwam een van ons met het idee om te verhuizen naar de plek waar we allemaal zo graag wilden zijn.”

Niemand die tegensprak?

“Nee. Onze oudste zoon Oscar was achttien, onze jongste Lara acht. Iedereen was enthousiast. Natuurlijk was het spannend, maar dat avontuur durfden we aan met elkaar. Daar zijn we sterk genoeg voor. Dus gaven we alles in Nederland op om in Spanje te gaan wonen. Niet alleen de zomer van 1999 was anders, voortaan was álles anders!”

Hoe beviel het, het leven onder de Spaanse blauwe lucht?

“Fantastisch, want we wonen hier nu al 25 jaar. Onze zoon Steven woont inmiddels met zijn vrouw en zoontje in Nederland, maar de andere drie kinderen en negen kleinkinderen wonen op nog geen halfuur rijden. In de ogen van de Spanjaarden zijn we nog altijd ‘die buitenlanders’, maar we zijn een soort van Spaanse familie geworden. Volledig geïntegreerd. De kinderen zijn hier deels opgegroeid, de kleinkinderen helemaal.”

Het hele interview leest u in de NCRV-gids van week 26+27. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Column Bert Kranenbarg: Uzès

Bert Kranenbarg presenteert ‘BertOp5’. In zijn twee-wekelijkse column voor NCRV-gids schrijft hij over wat hem bezighoudt.

Het heet Uzès en als ik het noem, denkt iedereen aan de Alpe d’Huez en Alpe d’HuZes. Maar het is dus Uzès, iets heel anders. Het is een schitterend stadje in Zuid-Frankrijk, in de buurt van de Pont du Gard, Avignon en Nîmes. Ze hebben er een snoepmuseum waar de parkeerplaats iedere dag propvol auto’s staat, maar daar ben ik nog nooit geweest. Ik hou meer van het grote plein in het centrum, Place aux Herbes, met een ietwat vervallen fontein en vooral heel veel terrassen waar je heerlijk kunt eten, steengrillen bijvoorbeeld, dat is daar geweldig.

Terwijl je zit te eten valt de avond over de stad en worden de bladeren van de platanen boven je hoofd aangelicht. Daarna nog even een bakkie doen op het terras waar onze toen twaalfjarige zoon voor de allereerste keer koffie dronk.

Rondom Uzès glooien heuvels die erom schreeuwen om op de fiets bedwongen te worden. En wielren je terug, dan zie je het stadje al van verre liggen op de heuvel met de Tour Bermonde plus wapperende vlag die overal bovenuit steekt.

We maakten er veel herinneringen met onze kinderen, verschillende zomers. En nu zijn mijn vrouw en ik er weer. Het is hier te mooi en te fijn. Dat wil ik graag laten weten in dit zomerse dubbelnummer van de NCRV-gids. Kom ook, maar niet allemaal tegelijk!

Bert Kranenbarg wisselt zijn column af met Joris Linssen. Deze column staat in de NCRV-gids van week 26+27. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden

Bert Kranenbarg presenteert Bert op 5 ✑ Reageren? bert@www.ncrvgids.nl

Kijk Digitaal: Sprint en Triangle of Sadness

De NCRV-gids zet in iedere editie de beste online kijktips op een rijtje. We nemen het tv-aanbod van de week door en zoeken daar mooie on-demand-aanvullingen bij. Dit is de oogst van week 26+27:

Satire op een luxe cruise

Wie Turist en The Square heeft gezien, weet dat regisseur Ruben Östlund een meester is in het maken van maatschappijkritische films vol grappige en ongemakkelijk momenten. Zijn nieuwste film, Triangle of Sadness, won net als The Square de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes en was een enorme hit in de Nederlandse filmhuizen. De satire volgt de gebeurtenissen tijdens een luxe cruise. Een heftige storm maakt de reis een stuk minder zorgeloos dan passagiers en personeel vooraf verwachtten. Het is daarom ook zeker geen film voor tijdens het eten: zeeziekte zorgt voor onsmakelijke taferelen. Vanaf 1 juli op NPO Plus.

The mole

Netflix • 28 juni
Ook de Amerikanen hebben een eigen versie van Wie is de Mol? Wie van de twaalf kandidaten saboteert de boel? Te zien op Netflix.

Sprint

Netflix • 2 juli
Elke fractie van een seconde is belangrijk als sprinter. Deze documentaireserie laat zien hoe topatleten zich voorbereiden de Olympische Spelen.

The man with 1000 kids

Netflix • 3 juli
De Nederlandse spermadonor Jonathan Meijer loog consequent om zo veel mogelijk kinderen te verwekken. Documentaireserie.

Dit en meer staat in de NCRV-gids van week 26+27. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden. Een vraag? Mail naar kijkdigitaal@www.ncrvgids.nl.

Back to top